sobota, 26 września 2015

27.-It will never happen again, I promise.

(NIESPRAWDZONY)

 Leila

       Odetchnęłam głośno, a po chwili zaczęłam kaszleć. Oparłam swoje dłonie o kolana, a moja sylwetka mimowolnie pochyliła się nad ziemią. Nie wiedziałam już nawet ile biegłam ani gdzie podążałam, po prostu moje nogi same wyrywały się do poszukiwań. Moje gardło było już zdarte od ciągłego nawoływania mojego brata, a z moich oczu wypływały coraz to większej ilości łez. Wiedziałam że powinnam się ogarnąć i zacząć myśleć racjonalnie ale po prostu ostatnio to wszystko mnie przerastało i nie dawałam sobie rady z zupełnie niczym. 
       -Bradley!-krzyknęłam ponownie i zaczęłam biec dalej. Marzyłam o tym, aby był tylko głupi sen. Tak bardzo chciałam obudzić się w tym momencie z krzykiem i uświadomić sobie że to był tylko kolejny koszmar, ale niestety to wszystko działo się naprawdę. 
       -Bradley-łkałam żałośnie, podczas gdy moje ciało spotkało się z betonowym chodnikiem. Chciałam wstać, ale nie potrafiłam nawet oprzeć się łokciami o podłoże, czułam się tak beznadziejnie. Podniosłam głowę, próbując przeczytać nazwę ulicy, zapisanej na jakimś ogrodzeniu, ale łzy w oczach mi to nie uniemożliwiały.
       -Leila?-usłyszałam, a dosłownie sekundę po tym, moje ciało zostało podniesione. Odwróciłam się i pierwsze co napotkały moje oczy to jego charakterystyczny kolczyk w wardze. 
       -O mój Boże, Luke-szepnęłam i wtuliłam się w jego klatkę piersiową, okrytą czarną bluzą, z której wydobywał się dobrze mi znany zapach alkoholu. Tak bardzo się cieszyłam że na niego wpadłam, bo w końcu ktoś mógł mi pomóc.
       -Co ty tu robisz, mała?-spytał, chwytając mnie pod ramię, bym nie upadła, bo chyba zauważył, że byłam o krok od zemdlenia. 
       -Zgubiłam brata-powiedziałam cicho, bo było mi wstyd za to, że byłam tak cholernie beznadziejną siostrą. Chłopak spojrzał na mnie, po czym zaczął się głośno śmiać. Wiedziałam, że to mogło brzmieć dosyć idiotycznie, dlatego nie zdziwiłam się jego reakcją. 
       -Luke, ale ja mówię poważnie. Nie wrócił do domu-szepnęłam, bo wiedziałam, że gdybym powiedziała to głośno, to kolejny raz tego dnia bym się rozpłakała. 
       -Cholera-tylko to słowo wydobyło się z jego ust i przeczesał palcami swoje blond włosy, które przemoczone były przez deszcz, skapujący z nieba. Tak, właśnie, wszystko się na mnie uwzięło i nawet pogoda się zepsuła, akurat w momencie, w którym wyszłam z domu.
       -W ogóle to możesz mi powiedzieć, gdzie jesteśmy?-spytałam, bo totalnie straciłam orientację w terenie.
       -Uhm, to jest Judes Street-powiedział, a ja zasłoniłam dłonią usta. O mój Boże, to aż dwanaście kilometrów od mojego miejsca zamieszkania.
       Zakasłałam, a po chwili poczułam jak jedzenie, które jakimś cudem było jeszcze w moim żołądku, podchodzi mi do gardła. Odepchnęłam od siebie chłopaka i oparłam się o najbliższe ogrodzenie, a z moich ust wyleciała praktycznie sama żółć, pozostawiająca palące uczucie w całym moim gardle.
       -Już wszystko okej?-spytał Hemmings, odgarniając mój kucyk na plecy. Pokiwałam głową w dół, ale po niecałej sekundzie nadeszła kolejna fala wymiotów, a ja zaczęłam się krztusić. Luke zaczął klepać otwartą dłonią w moje plecy, co miałam wrażenie, że nie przynosiło dobrych efektów, a jedynie sprawiało mi jeszcze większy ból.
       -Masz coś do picia?-spytałam z nadzieją, po tym jak zwróciłam już zupełnie wszystko. Czułam się jak gówno, a mój oddech zapewne nie był lepszy.
        -Mam tylko to-powiedział, a w jego dłoni ukazała się puszka piwa, którą wyjął z kieszeni dresów. Rzucił ją w moją stronę, a ja ją zręcznie złapałam.
Obiecywałam Justinowi, że nie będę więcej pić po tym jak ostatnim razem nie skończyło się to zbyt dobrze, ale teraz nie myślałam o tym jak o rozrywce, a jedynie jak o rozwiązaniu problemu mojego odrażającego smaku w ustach. 
       Chwyciłam za napój i zaczęłam wlewać go wprost do mojego gardła, czując przy tym niemałą ulgę. W gruncie rzeczy nienawidziłam tego, bo zbyt kojarzyło mi się z domem, który budził we mnie strach, za każdym razem gdy do niego wstąpiłam lub chociaż moje myśli skierowały się w jego stronę.
       -Słuchaj, Leila... A może pójdziemy z tym na policję? Wiesz, środek nocy to nie jest dobra pora na szlajanie się po ulicach nastolatka, szczególnie w tej okolicy-powiedział Luke, zauważając komisariat naprzeciw nas, a przez moje ciało po raz kolejny przeszedł nieprzyjemny dreszcz. Bałam się tych wszystkich instytucji, a na samą myśl o lekarzach, policjantach, prawnikach czy  po prostu ratownikach robiło mi się słabo. Spojrzałam na niego sceptycznie i zastanawiałam się co powiedzieć, aby nie zabrzmieć jak jakaś wariatka.
       -J-ja-zaczęłam, układając sobie całą formułkę w głowie, ale poczucie winy kazało mi przestać. Przecież to była moja wina, że nie wrócił do domu. Musiałam go teraz znaleźć i to jak najszybciej, a wiedziałam, że sama nie dam rady. Policja mogła mi w tym tylko pomóc.
       -No dobrze-powiedziałam po chwili zastanowienia i kontynuowaliśmy drogę w tamtym kierunku. 
       Każdy kolejny stawiany przeze mnie krok, wywoływał u mnie okropne uczucie zimna. Moje trampki rozpadały się coraz bardziej  i jedyne co mogłam powiedzieć w tamtym momencie o moim wyglądzie to to że nie zasługiwałam nawet na miano człowieka. 
       Kiedy znaleźliśmy się już blisko budynku, zaczęłam denerwować się jeszcze bardziej. Hemmings otworzył drzwi i przepuścił mnie, po tym jak odstawił puszkę z piwem na chodnik.
       -Dobry wieczór-rzekł Luke, widząc, że sama nie mogłam z siebie wydusić ani słowa.
       -W czym mogę pomóc?-spytała kobieta, odziana w mundur. Wyglądała jak te wszystkie znane policjantki z filmów, nawet jej usta zdobiła czerwona szminka.
       -Mój brat nie wrócił do domu-odpowiedziałam, pocierając palcami prawej reki o lewą dłoń, ze zdenerwowania. Przebiegłam wzrokiem po całym pomieszczeniu i zaobserwowałam, że zdecydowana większość przedmiotów tutaj, utrzymuje się w odcieniach szarości. 
        -Mark!-krzyknęła, poprawiając swoją marynarkę, a ja lekko się skrzywiłam przez jej wyjątkowo wysoki głos. Chwilę później obok niej pojawił się wysoki, czarnoskóry mężczyzna. Zaczęli szeptać coś między sobą lecz my nie mieliśmy możliwości usłyszenia ani jednego słowa z ich rozmowy.
       -Proszę, chodźcie za mną-polecił policjant. Spojrzałam nerwowo na blondyna, a on posłał mi jedynie przyjazny uśmiech. Od razu zaczęłam myśleć nad tym, dlaczego mieliśmy z nim iść. Nie wiedziałem czy mogą zrobić mi coś za niedopilnowanie brata. Czułam się za niego odpowiedzialna i rzeczywiście tak było. 
Kolejny raz tego dnia moje dłonie zaczęły się trząść, a ja nie wiedziałam jak temu zaradzić, to było okropnie uciążliwe. Nie chciałam się tak czuć, przecież służby tego typu powinny sprawiać, że czuję się bezpiecznie, a nie powodować, że moje serce zaczyna bić szybciej na wspomnienie słowa "policja".
       -Zostańcie tu na moment-poprosił mężczyzna i zniknął za drzwiami jakiegoś oddzielnego stanowiska. Zastanawiałam się dlaczego Bradley postanowił nie wracać do domu, musiał mieć jakiś powód. Najbardziej prawdopodobne było to, że to mama mu coś zrobiła i po prostu bał się, że to się powtórzy, więc wolał spędzić noc na ulicy. Przyrzekałam sobie, że nie pozwolę, aby rodzicielka skrzywdziła kogokolwiek z mojego młodszego rodzeństwa, ale moje obietnice jak zwykle poszły się jebać.
       -Myślisz, że mogą mi coś robić za to, że pozostawiłam Brada bez opieki?-szepnęłam, patrząc na Luke'a, który praktycznie zasypiał na stojąco.
       -Nie, przecież nie jesteś nawet jego prawnym opiekunem, nie masz obowiązku niańczenia go. Ja powinienem się bardziej obawiać, że przetrzymają mnie na testy i wyjdzie, że jestem ćpunem, którym oczywiście jestem-zaśmiał się, a ja zaczęłam martwić się dodatkowo o niego. Przyszedł tu ze mną, mimo to, że znał konsekwencje. Zaryzykował dla mnie. 
      -Poproszę panią do środka-usłyszałam i pośpiesznie weszłam do wskazanego przez policjanta pokoju. Rozejrzałam się po pomieszczeniu o kolorowych ścianach, a na moją twarz wkradł się mały uśmiech. Ten pokój wyglądał jak plac zabaw, a to wszystko kojarzyło mi się z dzieciństwem i z tatą.
      -Czy to twoja mała zguba?-odezwał się kobieta o przyjaznym głosie. Odwróciłam się w jej stronę i przeniosłam wzrok niżej, zauważając, że trzyma kogoś za rękę. Uchyliłam lekko usta, zauważając Bradleya, chowającego się sylwetką drobnej dziewczyny. Mimo małej odległości między nami, podbiegłam do niego i gdy już chciałam objąć jego ciało, zostałam od niego odciągnięta.
      -Nie tak szybko-powiedział czarnoskóry policjant, prowadząc mnie w stronę stolika, obok którego umieszczonych było kilka krzeseł. Usiadłam na jednym z nich, przejeżdżając paznokciami, bo plastikowym materiale blatu. Spojrzałam na Bradleya, który wydawał być się tym wszystkim zawstydzony i próbowałam odszukać na jego ciele, jakichkolwiek śladów, które mogłyby być dowodem na to, że to wina naszej mamy.
       -Dlaczego nie mogę nawet go przytulić?-spytałam, patrząc przez chwilę na Brada. To wszystko było dla mnie niejasne. 
       -A więc... Musimy najpierw sprawdzić, czy rzeczywiście jesteś osobą, za którą się podałaś. Sprawiasz wrażenie osoby uczciwej, ale zawsze pozory mogą mylić-wyjaśniła, a ja lekko pokiwałam głową.
       -Masz przy sobie dowód osobisty?-spytała, a ja pokręciłam przecząco głową. 
       -Ja jestem niepełnoletnia-dodałam cicho.
       -W takim razie będziemy musieli wezwać twoich rodziców-powiedziała, podnosząc słuchawkę od telefonu stacjonarnego. 
       -Nie!-krzyknęłam, a panika obudziła się w moim ciele, wyrywałam przedmiot z jej z rąk, po czym spojrzałam na jej twarz, odzwierciedlającą ogromne zdziwienie.-Ja przepraszam, po prostu rodziców nie ma w domu, oni wyjechali na... w delegację i prawdopodobnie mają teraz ważne spotkanie, nie można im przeszkadzać-skłamałam, a co najgorsze, wyjątkowo łatwo mi to przeszło. Nie mogłam pozwolić na to, by mama zorientowała się, że Bradley nie wrócił. Wiedziałam, że miałabym ostro przerąbane i prawdopodobnie nie przeżyłabym tego.
       -Uhm... w takim razie potrzebujemy tutaj jakiejś osoby pełnoletniej, by podpisała kilka zaświadczeń. Nie chcemy was tu zatrzymywać, ale potrzebujemy potwierdzenia, że ktoś dorosły przejmie nad nim teraz opiekę. Czy twój kolega jest pełnoletni?-dopowiedziała, a ja wzruszyłam tylko ramionami. Nigdy się go o to nie pytałam, jakoś nie było takiej okazji. Kobieta pokiwała głową i ruszyła w stronę drzwi, a jej czarne szpilki z gracją uderzały o drewnianą powierzchnię podłogi, wydając z siebie dosyć głośny stukot. Usłyszałam stłumioną rozmowę, której dźwięk zaczął się pogłaśniać z każdą sekundą.
        Luke wszedł do pomieszczenia, uśmiechając się do mnie szeroko, po czym zajął miejsce tuż obok mnie.
       -Jak się nazywasz?-spytała policjantka.
       -Luke Hemmings-odpowiedział, wciąż utrzymując idiotyczny wyraz twarzy. To pewnie alkohol we krwi wprawiał go w taki nastrój. Zdecydowanie wolałabym by moja mama zachowywała się tak jak on po wypiciu kilku piw.
       -Wyciągnij swój dowód osobisty-poprosiła, zasiadając przed nami.
       -Nie mam. Jestem niepełnoletni-odpowiedział, a odwracając się w moją stronę, mrugnął, co zapewne oznaczało, że ją okłamał.
       -Więc... musicie zadzwonić do kogoś, nie widzę innego rozwiązania-westchnęła, wskazując na telefon stacjonarny i wyszła z pokoju. Od razu podniosłam słuchawkę, próbując przypomnieć sobie numer telefonu Justina.
       -Zaczynało się na pięćset dwadzieścia? Nie-rozpoczęłam dyskusję z samą sobą, a kiedy już wydawało mi się, że przypomniałam to sobie, okazało się, że w ogóle nie ma takiego numeru.
       -Pieprzone gówno-warknęłam, na co blondyn się zaśmiał, a ja skarciłam go wzrokiem
       -Nie pasuje do ciebie takie słownictwo-po raz kolejny z jego ust wydobył się chichot, który niesamowicie mnie denerwował. 
       -Zamknij się, idioto i po prostu mi pomóż-powiedziałam.
       -Okej, okej. Uspokój się, bo ci żyłka pęknie-przysięgałam sobie, że jeszcze jedna taka odzywka tego wieczoru to porządnie zastanowię się nad zakneblowaniem go. -To co mam robić?-spytał, a tym razem jego głos nie był przesiąknięty ironią. 
-Uhm-westchnęłam cicho, próbując coś sensownego wymyślić. Byłam zmęczona tą całą sytuacją. Chciałam po prostu mieć już to wszystko z głowy i wrócić do domu, do Justina, ale wiedziałam, że to niemożliwe. Kochałam kiedy jego ramiona owinięte były wokół mojego ciała. Czułam się wtedy bezpieczna, wiedziałam, że z nim nic mi nie grozi, przynajmniej chciałam w to wierzyć. 
      -Chwila! Justin mieszka blisko. To jest przecznicę dalej. Myślisz, że mogłabym po niego pójść?-spytałam.
       -Lepiej będzie jak ja po niego pójdę. Ty zostań ru z Bradem-odpowiedział, a ja wzruszyłam niewyraźnie ramionami. 
       -W takim to jest Avo-zaczęłam, ale ten mi przerwał. 
       -Wiem gdzie on mieszka-wtrącił się, a ja zmarszczyłam brwi. Nie wiedziałam, że się znają. 

Justin 

        Justin. Justin-usłyszałem cichy głos nad moim uchem i powoli otworzyłem powieki, chcąc ogarnąć co się dzieje. Jazzy stała tuż obok mojego łóżka, a jej ręka lekko szturchała materiał kołdry, pod którą leżałem. 
       -Co się do cholery dzieje? Jest pieprzony środek nocy-jęknąłem, przecierając twarz dłońmi i zapaliłem małą lampkę, postawioną na szafeczce nocnej. Mimo, że jedyne światło w tym pokoju, dawała ta mała żarówka, to mogłem zauważyć jak Jaz skrzywiła się lekko, prawdopodobnie przez ton mojego głosu. 
       -Ktoś puka do drzwi. Nie słyszysz?-szepnęła, jakby bała się, że coś jej grozi. 
       -Nie słyszę, ale jak chcesz, mogę to sprawdzić-powiedziałem, zrzucając kołdrę ze swojego ciała i powoli wstałem z łóżka.
       Schodziłem po schodach w kompletnej ciemności, dlatego mocno trzymałem się barierki, uważnie stawiając kroki na stopniach. Kiedy wchodziłem do przedpokoju zapaliłem światło, a do moich uszu faktycznie dobiegł dźwięk pukania do drzwi. Spojrzałem przez wizjer, ale na zewnątrz panowała kompletna ciemność. Otworzyłem powoli drzwi i próbowałem zobaczyć chociaż jakiś mały szczegół twarzy postaci, znajdującej się naprzeciwko mnie. 
      -Mógłbym wiedzieć dlaczego nie pokoi mnie pan w środku nocy?-spytałem, przeczesując swoje włosy. 
      -Pan? Myślałem, że już dawno przeszliśmy na "ty"-zaśmiał się, a ja wszędzie rozpoznałbym ten wnerwiający głos. 
       -Czego chcesz, Hemmings? Nie biorę już dragów, więc nie oczekuj ode mnie, że się podzielę.
       -Zluzuj majty. Chodzi o twoją dziewczynkę-zaśmiał się, podchodząc bliżej, a ja uniosłem brwi w górę-O Leilę, idioto-dodał, a moje ciśnienie od razu podskoczyło. 
       -Co z nią?-udawałem niewzruszonego, ale tak naprawdę byłem tym wszystkim zaniepokojony. 
       -Ehh, po prostu chodź ze mną. A wiesz co? Lepiej będzie jak pojedziemy samochodem. Dasz mi prowadzić?
       -Zapomnij, pijany skurwysynie-warknąłem, wsiadając do auta. 
***
        Wyszliśmy z komisariatu wszyscy razem, całe to gówno zostało ogarnięte, a moje oczy same się zamykały. I gdybym nie miał ich teraz na głowie to z pewnością zasnąłbym tu i teraz.
       -Dziękuję za pomoc, Luke-usłyszałem i odwróciłem się w ich stronę. Blondyn uśmiechnął się do Li, a ona objęła go, po czym złożyła pocałunek na jego policzku, sprawiając, że od razu się we mnie zagotowało. Wciągnąłem głęboko powietrze i je wypuściłem, podczas gdy moje pięści mocno się zaciskały. 
Uspokój się, uspokój się-powtarzałem sobie w kółko, ale gdy usłyszałem ich dźwięczny śmiech cała złość powróciła. 
Podszedłem do nich szybko i złapałem za kaptur bluzy Luke'a, odciągając go od mojej dziewczyny. 
       -O chuj ci chodzi?-powiedział lekceważąco, a ja nawet nie zawahałem się i po prostu zamachnąłem się, uderzając go w ten paskudny ryj. 
       -Justin, co ty robisz?-powiedziała Leila, głaszcząc mnie po plecach, a przez moje ciało przeszedł delikatny dreszcz. Automatycznie odwróciłem się w jej stronę i miałem nadzieję, że to już minęło, ale niestety moje marzenia się nigdy nie spełniały. 
       Moje ręka znalazła się w jej włosach, a nasze ciała było niebezpiecznie blisko siebie, przez co mogłem poczuć na swojej szyi jej przyśpieszony oddech, który tylko potwierdzał mnie w przekonaniu, że bała się mnie. Nie potrafiłem panować nad samym sobą. Pociągnąłem jej włosy w prawo, bo chciałem, by na mnie spojrzała. Nienawidziłem lekceważenia mnie i musiała wreszcie się tego nauczyć. 
       -Justin, proszę... Uspokój się, kochanie-szepnęła, kładąc dłoń na moim policzku, a moja szczęka się zacisnęła. Przymknąłem powieki, czując jak jej palce delikatnie głaszczą okolice moich uszu. Napięcie zaczęło ulatywać z mojego ciała, a ręce opadły wzdłuż własnego tułowia.
       -Przepraszam-powiedziałem cicho, patrząc na jej załzawione oczy, które przepełniało przerażenie. 
       -Jest okej, ale...
       -To już się więcej nie powtórzy, obiecuję-tak bardzo chciałem żeby moje słowa okazały się prawdą.
___________________________________________________________________________
Jak bardzo zawaliłam?
moje drugie opowiadanie
ask
Wszystko jest super w nowej szkole,

jednakże jest pewien problem. Nie mam czasu na nic.
W tym tygodniu będę miała 5 kartkówek i sprawdzian :)
Anyway... jest mi strasznie przykro, widząc jak liczba odwiedzin bloga,

jak i komentarzy jest coraz mniejsza. Cóż, mogę winić za to tylko siebie.
Dziękuję tym, którzy jeszcze tu są i nie zniechęcili się do mnie, po tak długiej nieobecności.
Chciałabym Wam napisać, że rozdziały będą dodawane tak często jak kiedyś, 

ale po prostu nie jestem w stanie tego obiecać, bo wiem, że nie dotrzymam słowa,
 nawet jakbym starała się z całych sił.
Zwyczajnie nie mam czasu, a kiedy już jakiś się znajdzie, to weny brak :)



     


czwartek, 27 sierpnia 2015

26.-How could I?


       Justin

      Wiedziałem o tym, że nie panowałem nad złością, doskonale o tym wiedziałem, do cholery. Zauważyłem to już naprawdę dawno temu. Z początku to było coś w stylu kopania samochodu, uderzania w kierownicę lub ścianę, gdy stawałem się zły, to w jakiś sposób mi pomagało, po takich czynach moje ciało opuszczał gniew. Jednak potem zaczynało mi czegoś brakować. Chciałem zobaczyć nie tylko efekt fizyczny, ale także emocje, towarzyszące komuś po takim zdarzeniu, dlatego przedmioty nie mogły zaspokoić moich potrzeb.
       Zapisując się na boks, o którym oczywiście nie wspomniałem Leili, z powodu złych skojarzeń z jej matką, nie chciałem by była na mnie zła. Ale wracając... myślałem, że to rozwiąże mój problem, myślałem, że mam może za dużo energii i muszę ją jakoś rozładować, bo w końcu nie mogłem praktycznie nic robić przez kilka lat. I rzeczywiście przez jakiś czas tak było, moje całe zdenerwowanie wtedy znikało, ale znów, po jakimś czasie czułem, że to nie było jednak to. Walenie się po mordzie z kolesiem, dla którego to była pasja, nie było satysfakcjonujące. Jedyne co widziałem w ich oczach podczas walk to chęć wygranej,  a przecież nie o to mi chodziło.

      Cofnąłem nogę i wypchnąłem ją w przód, kopiąc piszczelem o drewnianą ramę łóżka, przez co od razu uderzyła w mój brzuch, a moje obie ręce objęły kończynę, podczas gdy moje usta ułożyły się w grymasie, wydając z siebie głośny syk.
      Kiedy opanowałem już swoją złość, która zgromadziła się we mnie z nie wiadomo jakiego powodu (mówiłem, że to nie jest proste) zacząłem myśleć nad tym co powiedzieć mamie. Oczywiście, chciałem, aby to Jazzy jej wszystko wyjaśniła, bo w końcu to jej dotyczy cała ta pieprzona sprawa, ale wiedziałem, że nie da sobie rady. Byłem na nią cholernie zły. Jeśli myślała, że była na tyle dorosła by zacząć współżyć, powinna najpierw dowiedzieć się jakie mogą być konsekwencje takiego czynu i zastanowić się czy naprawdę warto.
       Nie wierzyłem w to jak bardzo bezmyślny był Chad. Nie zdawał sobie nawet sprawy jaką odpowiedzialność na siebie sprowadził i jaką karę za to poniesie. Chciałem żeby żałował tego co zrobił i miałem zamiar sam wymierzyć mu sprawiedliwość.
       Myślami wracając do mojej pięknej szatynki, głowiłem się nad tym, co zrobić, aby żyło jej się lepiej, jedyne czego chciałem to to, aby była szczęśliwa. Nie chciałem aby martwiła się tym co może się wydarzyć, gdy dojdzie do kolejnej konfrontacji z jej matką. Chciałem jedynie, aby nie musiała bać się własnego domu.
       Zamieszkanie razem byłoby nawet dobrym pomysłem, ale jej rodzicielka prędzej czy później odebrałaby nam jej rodzeństwo, jak nie i nią samą, a Leila miałaby przez to jeszcze większe kłopoty i doskonale o tym wiedziałem. Już tyle razy chciałem po prostu zawiadomić o tym wszystkim lokalną policję i na prawdę za każdym razem gdy widziałem nowe, fioletowe ślady na jej ciele, miałem ochotę wykręcić numer alarmowy, ale zwyczajnie bałem się, że mi ją zabiorą i będę widywał się z nią tylko w szkole, a to było dla mnie zdecydowanie za mało. Ponadto, wiedziałem, że takie placówki nie były zbyt zadbane i prawdopodobnie były w jeszcze gorszym stanie niż jej mieszkanie, a ona zasługiwała na wszystko co najlepsze.
       Usiadłem na fotelu przy białym biurku, wkładając głowę w otwarte dłonie, ponieważ przypomniałem sobie o tym co obiecałem Leili. Zadeklarowałem jej, że zorganizuję spotkanie z jej starszym bratem w najbliższym czasie. Nie wiedziałem dlaczego jej to powiedziałem, wiedząc, że to praktycznie niemożliwe. Jedyną informacją, którą wiedziałem na jego temat było to, że miał na imię Cody. Żeby go znaleźć potrzebowałem przynajmniej jego aktualnego zdjęcia, a nie sądziłem by Li takie miała, bo w końcu nie widzieli się przez kilka lat. Mimo wszystko musiałem dotrzymać złożonej obietnicy, bo źle bym się z tym czuł. Dodatkowo, wiedziałem jak to jest gdy ktoś cię zawodzi i nie chciałem by on tego doświadczała.
       Usłyszałem delikatne pukanie do drzwi więc od razu krzyknąłem "proszę", w oczekiwaniu na sylwetkę, która miała pojawić się w pokoju. Zza drzwi wyłoniła się moja drobna mama, a na mojej twarzy automatycznie pojawił się szeroki uśmiech.
       -Hej mamuś-powiedziałem łagodnie i przytuliłem się do niej. Ostatnimi czasy nie okazywałem swojej rodzicielce zbyt wielu uczuć, a powinienem, bo była cudowną kobietą. To ona mnie wychowała i zrobiła to doskonale, przynajmniej takie było moje odczucia.
       -Co ty się tak przymilasz, Justin? Przeskrobałeś coś?-zaśmiała się, odgarniając z mojego czoła pasmo włosów, które kilka chwil temu opadło. Pokręciłem głową, przeczesując palcami grzywkę.
       -Jak tam z Leilą?-spytała, opierając się plecami o ścianę.
       -Jesteśmy razem-odpowiedziałem z uśmiechem, a moje policzki stały się trochę cieplejsze. Wciąż nie mogłem w to wszystko uwierzyć.
       -Nawet nie wiesz jak się cieszę, Justin!-pisnęła uradowana niczym nastolatka, która właśnie zobaczyła zdjęcie swojego półnagiego idola.
       -Mamo, czy za... równe cztery tygodnie będę mógł mieć dom dla siebie?-spytałem, mając nadzieję, że się zgodzi.
      -Tylko jeśli powiesz mi o co chodzi.
      -Chcę urządzić urodziny Leili, no wiesz, to w sumie będzie też takim prezentem-wyjaśniłem, bawiąc się sznurkami mojej bluzy. Wciąż obawiałem się, że stanowczo mi odmówi, ale dlaczego miałaby? Miałem dziewiętnaście lat, a wyjechanie na jeden dzień do rodziny nie było dużym ustępstwem.
      -W takim razie zgoda. Cieszę się, że ruszyłeś dalej. Od czasów... rozstania z  Caitlin nie potrafiłeś..-zaczęła i nagle czar prysł. Czułem jak każdy kolejny mięsień mojego ciała się spina. Zacząłem głośniej oddychać i tylko marzyłem o tym, aby moja złość się nie ukazała.
       -Nie mów o niej, kurwa mać!-wrzasnąłem, wstając gwałtownie z fotela. Moja mama wyglądała na zszokowaną moim zachowaniem, a ja cieszyłem się, że nie zrobiłem niczego więcej. Z powrotem opadłem na siedzenie i pokręciłem lekko głową.
       -Przepraszam, mamo.. Ja po prostu nie chcę już o niej nigdy więcej rozmawiać-szepnąłem i przekręciłem się na fotelu, tak, że moja twarz była teraz nad biurkiem. Położyłem łokieć na blacie i podparłem swoją głowę o dłoń, chwytając za ołówek i kartkę i zacząłem szkicować. Łza spłynęła z mojego policzka na kawałek papieru i rozmazała niechlujne kreski, stworzone za pomocą ołówka. Teraz to wszystko wyglądało jak deszczowy, pochmurny dzień. 

Leila
   
        James kilka dni temu wyjechał na jakieś ważne spotkania biznesowe do Londynu, a mama powróciła do swojego typowego trybu życia i nie oszczędzała mnie ani trochę.
       Mój brzuch bolał niemiłosiernie po tym jak rodzicielka zadała mi w niego kilka bezpośrednich kopnięć. Zaczęłam cicho płakać, chociaż z moich oczu nie wydostawały się łzy, po prostu moja klatka piersiowa ruszała się szybko, a zęby automatycznie zaciskały się na ustach.
      -Leila? Dlaczemu płaczesz?-wybiadoliła mała Lily, podbiegając do mnie i rzuciła się na moje kolana, co sprawiło mi jeszcze większy ból, ale nie chciałam tego okazywać. Podniosłam głowę, wycierając policzki choć wiedziałam, że nic na nich nie było, odruch.
      -Dlaczego lub czemu, nie istnieje słowo "dlaczemu". Nie płaczę, kochanie-zaśmiałam się na jej wymyślone słowo i pocałowałam jej kasztanowe włosy.

      -To dobrze. Nie lubię kiedy płaczesz, bo wtedy jest mi strasznie smutno-powiedziała, a moje serce zakuło. Nie chciałam by to wszystko przenosiło się również na nią, chciałam żeby przeżyła swoje dzieciństwo jak najlepiej mogła, bo to coś niepowtarzalnego. Dla niej widzenie swojej zapłakanej starszej siostry nie było dobrym rozwiązaniem. Nie dawałam jej też moim postępowaniem dobrego przykładu, co chciałam zmienić, ale nie potrafiłam, nie w takiej sytuacji w jakiej byłam
      -Poczytasz mi książkę na dobranoc?-spytała, łapiąc mnie za dłoń, a ja zgodziłam się i poszłam z nią do pokoju, gdzie od razu wskoczyła do swojego łóżeczka, a ja przykryłam ją już starym kocem. Usiadłam na małym taboreciku, otwierając książkę, którą uprzednio zabrałam z półki.
      -Była sobie raz mała śliczna dziewczynka. Każdy, kto na nią spojrzał, pokochać ją musiał zaraz. Była ulubienicą babuni swej, która radaby jej była dać wszystko, co tylko jest na świecie-zaczęłam czytać, przypominając sobie swoje pierwsze lata życia, tata zawsze mi to czytał.
        Co jakiś czas spoglądałam na dziewczynkę, sprawdzając czy nie zasnęła, ale ona o dziwo wytrwała do samego końca! Kiedy schyliłam się by pocałować jej czoło, otwieranie oczu sprawiało jej coraz większą trudność aż w końcu kompletnie oddała się snowi.
      Wyszłam z pokoju, zostawiając jej tylko włączoną lampkę nocną. Lily bała się ciemności,a raczej tego co mogło tam być, zresztą... ja też, ale przecież każdy człowiek ma jakieś nieprzezwyciężone  lęki, które ciągle go dręczą.
      Zeszłam na dół, ponieważ mój organizm domagał się jedzenia. Wiedziałam, że w lodówce nie zastanę prawdopodobnie nic oprócz plasterka szynki i światełka, ale po prostu musiałam zaspokoić swój głód, chociaż częściowo. Stawiałam kroki na stopniach, jak najciszej mogłam, ponieważ nie chciałam, aby moja mama zorientowała się, że tutaj jestem. Telewizor był włączony, więc oglądała zapewne jakiś denny serial. Kiedy miałam stawiać stopę już na ostatnim schodku, on zaskrzypiał, a ja zamknęłam oczy, licząc na to, że nic nie słyszała.
       -Leila! Jesteś tutaj?-krzyknęła,  ja miałam nadzieję, że nie obudzi to Lily.
       -J-estem-odpowiedziałam niepewnie. Wiedziałam, że mogłam dalej udawać, że wcale mnie tu nie było, ale miałabym konsekwencje.
       -Przynieś mi piwo-rozkazała, a ja odpowiedziałam tylko "dobrze" i weszłam do kuchni. Kucnęłam, otwierając drzwiczki i spod zlewu wyjęłam butelkę jakiegoś taniego alkoholu. Wróciłam do pomieszczenia, w którym była moja rodzicielka i podałam jej napój, mówiąc:
       -Mamo, ty chyba nie powinnaś już dzisiaj pić-powiedziałam, patrząc na kilkanaście butelek,  walających się po podłodze, kilka było nawet rozbitych.
       -Coś ty powiedziała?-spytała, a ja wzdrygnęłam się lekko.

       -J-ja nic, przepraszam-odpowiedziałam, chcąc zatuszować swoją wcześniejszą wypowiedź. Kobieta przyciągnęła mnie za koszulkę do siebie, a po chwili jej dłoń kilka razy spotkała się z moich policzkiem i mogłam być pewna, że tym razem ślad zostanie na bardzo długi czas. Praktycznie nie czułam lewej części mojej twarzy, zupełnie jakbym miała znieczulenie. Niestety wiedziałam, że to oznacza tylko to iż gdy "znieczulenie'' ustąpi, jego miejsce zastąpi przeszywający ból.
Widziałam jak ręka matki zmierza wprost na moją twarz, dlatego osłoniłam zęby językiem, chcą zamortyzować uderzenie. Czułam jak z mojej wargi zaczyna wydobywać się krew. Chwyciła za butelkę alkoholu i zaczęła go dumnie pić, jakby to była jej nagroda po kolejnym mistrzowskim pobiciu mnie.
       Jak najszybciej mogłam, pobiegłam na górę, kompletnie zapominając o moim natarczywym głodzie. Weszłam do łazienki, zamykając na klucz drzwi, której tak ledwo trzymały się w zawiasach.
Nie chciałam nawet patrzeć na swoje odbicie w lustrze, więc gdy się rozebrałam, od razu weszłam do kabiny prysznicowej. Kiedy zimna woda weszła w kontakt z moją skórą, poczułam dreszcze, przechodzące przez całe moje ciało. Prysznic był dobrym pomysłem, aby chociaż trochę się odprężyć.
       Otuliłam się ręcznikiem i chcąc, nie chcąc, stanęłam przed lustrem, biorąc z czerwonego kubka, szczoteczkę i pastę do zębów. Myjąc swoją jamę ustną, przyglądałam się mojemu policzkowi i nie mogłam wyjść z podziwu, że tak natychmiastowo pojawił się na nim siniak. Nalałam sobie trochę wody na dłonie i wlałam ją do buzi, płucząc ją z pozostałości pasty.
       Położyłam się na łóżku, przykrywając kołdrą moje ciało. Zaczęłam myśleć nad tymi wszystkimi rzeczami, które ostatnio wydarzyły się między mną, a Justinem. Cieszyłam się, że wreszcie byliśmy razem, bo dłużej bym z pewnością nie wytrzymała. Chciałam żeby w tym momencie tutaj był i przytulał mnie, sprawiając, że czułabym się bezpieczna. Chciałam by znowu pocałował mnie tak jak wtedy kiedy spytał się czy chcę zostać jego dziewczyną.       Byłam tak strasznie zmęczona, że nawet gdyby ktoś wiercił dziurę w ścianię obok mnie to nie przeszkadzałoby mi to i z pewnością i tak bym zasnęła.
       Kiedy już prawie odpłynęłam do cukierkowej krainy snu, coś mnie zaniepokoiło. Otworzyłam szeroko oczy, szepcząc:
       -Bradley...
       Poderwałam się z łóżka i zapaliłam światło, aby wyjąć spodnie z szafy i je założyć. W drodzę na dół chwyciłam bluzę, a będąc w przedpokoju, założyłam buty. Nie przejmowałam się nawet słowami mamy, która prawdopodobnie mi groziła tylko po prostu biegłam przed siebie.
       Jak do cholery mogłam nie zauważyć, że go nie ma?

       
   
_________________________________________________________________________________
BOOM!
Idę spać misieeee
Ciekawe jak przyzwyczaję się do wstawania o 6:30 ;_;
Doszłyśmy z Anią do wniosku,
że w wakacje jest gorzej pisać, bo wtedy
chcesz nic nie robić, a jak jest rok szkolny
to chcesz robić wszystko tylko się nie uczyć :')
Tró?
moje drugie opowiadanie
ask
     

   

czwartek, 6 sierpnia 2015

25.-That girl.


(Jutro sprawdzę)
 Justin
       Po tym jak udało mi się uspokić płacz Li, który wprost łamał moje serce, zeszliśmy na dół, zastając jej rodzeństwo siedzące na kanapie podczas oglądania jakiejś bajki, na którą zapewne nalegała malutka Lily. 
       Cichy chichot wydobył się z moich ust, kiedy widziałem jak Bradley podpiera głowę dłonią, znudzony programem, na którym usypiał. Był dobrym starszym bratem tak jak i młodszym. 
       Widziałem jak powstrzymuje swoje powieki od zamknięcia, gdy jego siostra stukała go w ramię z uśmiechem wymalowanym na twarzy, aby powiedzieć mu, że wróżka Rachel odzyskała swoje skrzydełka. Była przeurocza. 
       Wszedłem do kuchni zastając Leilę, stojącą przed otwartą lodówką. Chwyciła w dłoń mleko, odkręcając zakrętkę. Przystawiła plastikowy element do ust, zaczynając pić, a ja uśmiechnąłem się łagodnie, obserwując ją. 
        Kiedy zorientowała się, że też tu jestem, szybko schowała karton mleka i wycierając buzię, odwróciła się do mnie z lekkim zakłopotaniem spowodowanym swoim zachowaniem, którego nie powinna w żadnym stopniu czuć w moim towarzystwie. Nie chciałem perfekcyjnej dziewczyny, chciałem dziewczyny, która była definicją mojej perfekcji, a Leila właśnie taka była. Była moim ideałem. Nie chciałem by udawała kogoś kim nie jest, żeby mi się przypodobać. Nie chciałem żeby w jej głowie pojawiała się myśl "nie mogę, bo jestem dziewczyną".  Nie chciałem, aby udawała, że zawsze wygląda korzystnie. Nie chciałem by wstydziła się przy mnie jakichś swoich głupich zachowań, które ja sam robiłem, tylko dlatego, że była dziewczyną. Nie chciałem, aby była tylko moją dziewczyną, ale również moją przyjaciółką. Nie chciałem niczego zmieniać, chciałem tylko móc nazywać ją swoją i okazywać jej uczucia w inny sposób niż robią to przyjaciele. 
       -Robimy coś do jedzenia?-spytałem, otrząsając się z zamyślenia.
       -Jasne. Pierwszy raz od kilku lat mamy tak dużo jedzenia w domu, no oprócz momentu kiedy byliśmy na zakupach, ale to nie skończyło się dobrze-zaśmiała się niezręcznie, wyjmując chleb ze specjalnego pojemnika. 
       Tak naprawdę dopiero przy niej zaczynałem doceniać to wszystko co miałem. Nigdy nie musiałem się martwić o to czy jak wrócę domu będę miał coś zjeść albo zastanawiać się czy starczy dla mojej siostry, bo zawsze miałem wszystko pod dostatkiem i niczego mi nie brakowało. 
       -Ale i tak mimo wszystko dziękuję-powiedziała kiedy pocałowałem ją w czubek głowy.
***
        Dopiero gdy wysiadłem z samochodu do mojego mózgu zaczynały docierać informacje na temat tego, co miałem zrobić. 
Nie wiedziałem czy będę mógł spojrzeć normalnie w jej śliczne oczka po tym wszystkim, a co najważniejsze, nie wiedziałem czy ona będzie w stanie na mnie spojrzeć. 
Czułem się strasznie dziwnie. Wiedziałem, że nie powinienem tego zrobić. Wiedziałem, że to było złe, ale również wiedziałem, że ona nie powinna tego wszystkiego mówić. Wiecie co było najgorsze? Nie żałowałem tego. Nie żałowałem żadnego słowa wypowiedzianego wtedy w jej kierunku ani uderzenia, które jej zadałem i to mnie przerażało.
       -Justin?-usłyszałem głos Li, a chwilę potem poczułem jak jej mała dłoń gładzi moje ramię. Kolejny raz tego dnia się tak po prostu zawiesiłem. Uśmiechnąłem się do niej, ukrywając swoje zdenerwowanie, wyjąłem klucze z kieszeni i otworzyłem drzwi, przepuszczając Leilę pierwszą.
Jazzy
       Kolejny dzień spędzałam w swoim pokoju, przykryta ciepłą kołdrą. Mamie powiedziałam, że jestem chora, a ona uwierzyła, więc ominął mnie prawie cały tydzień szkoły. Już nawet nie chciałam myśleć o tym jak wyglądają moje włosy czy twarz, bo przez te kilka dni w ogóle o to nie dbałam. 
       -Jazzy! Jaz!-ktoś krzyknął, a po skrócie, którego użył zorientowałam się, że właścicielem tego głosu jest nikt inny jak mój starszy brat. Akurat jego chciałam widzieć teraz najmniej.
       Usłyszałam naciśnięcie na klamkę, dlatego postanowiłam, że będę udawać, że śpię, więc szybko zamknęłam oczy. 
       -Jazmyn, wiem, że nie śpisz.. Musimy porozmawiać, skarbie-usłyszałam i miałam ochotę go uderzyć tak samo mocno jak on zrobił to mnie. Nie chciałam z nim rozmawiać, ale z drugiej strony chciałam, aby ktoś mnie przytulił. Usiadł na skrawku łóżka, skanując moją twarz. Jego dłoń spoczęła na moich włosach, lekko je gładząc. Złapałam jego rękę i odepchnęłam od siebie. 
      -Jaz.. Ja chciałem-zaczął, ale ja nie miałam ochoty dać mu dokończyć. 
      -Nie chcę z tobą rozmawiać, idź stąd-warknęłam, rzucając pluszowego misia prosto w jego twarz. Westchnął głośno, wstając na proste nogi. 
      -A porozmawiasz chociaż z Leilą?-spytał, a ja tylko wzruszyłam ramionami. Justin wyszedł z pokoju, zamykając drzwi za sobą. 
Nie wiedziałam po jaką cholerę ona tutaj przyjechała. Miałam nadzieję, że nie będzie znowu u nas mieszkać, bo strasznie działała mi na nerwy tą swoją niepewnością w każdym czynie. 
       -Hej, Jazzy-usłyszałam cichy głos, po tym jak drzwi wydały z siebie skrzypnięcie. 
       -Siema-rzuciłam ozięble. Chciałam dać jej do zrozumienia, że ani trochę nie mam ochoty z nią rozmawiać.
       -Musisz zrozumieć Justina on..-zaczęła, a ja już wiedziałam, że to będzie trudniejsze niż myślałam. Oh błagam, ona miała zamiar go bronić. 
       -On co?-zapytałam, gwałtownie odwracając się w jej stronę. Byłam ciekawa co miała mi do powiedzenia, bo jak narazie tylko siedziała z otwartą buzią, zastanawiając się zapewne jakiej durnej wymówki miała użyć żeby go usprawiedliwić.
      -On się strasznie o ciebie martwi, jesteś dla niego bardzo ważna. Po prostu nie wiedział jak z tobą rozmawiać, dlatego tego nie robił-czekajcie, co? Brawo, Justin.. Kłamstwo  najlepszym twoim rozwiązaniem. Naprawdę nie potrafiłam uwierzyć w to jak głupi on był, by jej nakłamać, a potem przysyłać ją na rozmowę ze mną. Mogłam przecież wygadać jej wszystko, a wtedy miałby u Leili naprawdę przerąbane. Przez chwilę zastanawiałam się nad tym czy rzeczywiście jej to powiedzieć, w mojej głowie pojawiła się myśl, że mogłoby być to nawet zabawne, ale szczerze nie chciało mi się.
      -No dobrze... A jak ty się czujesz?-spytała, a we mnie uderzyła fala niepewności. No właśnie, jak ja się czułam? Powoli oswajałam się z myślą, że w moim brzuchu powstaje dzidziuś, ale nie chciałam tego. Nie chciałam mieć dziecka. Już z góry zakładałam, że sobie nie poradzę, obawiałam się tego wszystkiego. Karmienia, przewiania, opiekowania się. Ja sama chciałam żeby mną się nadal opiekowano. Nie byłam gotowa na coś... takiego. Ale najbardziej obawiałam się reakcji mamy. Sama była nastolatką kiedy urodziła Justina. Wiedziałam, że nie byłaby zła ani nie krzyczałaby na mnie. Za to wiedziałam, że byłaby mną strasznie zawiedziona, a ja nie chciałam tego. Kochałam ją tak strasznie mocno i nie chciałam jej ranić.
      Otrząsnęłam się z tych wszystkich myśli i lekko wzruszyłam ramionami, zastanawiając się co powiedzieć. 
      -Nie wiem jak się czuję, nic nie wiem-szepnęłam, przytulając się do wizerunku Nialla na poduszce. Chciałam wciąż całować plakaty idoli, a nie nie przesypiać nocy, bo moje dziecko płacze.
      -Lubisz One Direction?-spytała, podnosząc z ziemi kilka ich płyt. Pokiwałam głową, a na jej twarzy pojawił się wielki uśmiech. 
      -Ja też lubię chłopaków, Harry jest moim faworytem-zaśmiała się lekko, wzkazując na plakat ze Stylesem
      -Moim Niall-powiedziałam, wskazując na miękki przedmiot, wtulony w moje ciało.
      -Miałam jechać pojutrze na koncert do Ottawy, ale chyba nie dam rady-dodałam, a w moich oczach zebrały się łzy. Tak długo czekałam na to, aby ich zobaczyć, ale nie mogłam. Nie czułam się na siłach, aby chociażby zejść na dół do kuchni, a co dopiero jechać przez sześć godzin na drugi koniec Kanady. 
      -No co ty? Żartujesz sobie?! Nie możesz przepuścić takiej okazji, musisz tam pojechać, nie pozwól by twoje marzenia wciąż były marzeniami-wykrzyczała na jednym oddechu. Wyglądała zabawnie, ale zaczynałam się do niej przekonywać i myślę, że wspólni idole nam w tym pomogli.
      -Nie czuję się najlepiej, a to chyba nie jest najlepszy pomysł-mruknęłam, zastanawiając się co zrobić z biletem. 
      -Jazzy, może nie być już takiej okazji. Ogarnij się i nie marudź-uśmiechnęła się do mnie, ukazując szereg białych zębów, których jej zazdrościłam. Dopiero teraz spostrzegłem jak ładna jest. Miała włosy o naturalnie brązowej barwie, które idealnie kontrastowały się z jej dużymi błękitnymi oczami, stanowiącymi jej największy atut. Jej pełne usta, co chwile były podgryzne 
przez jej proste zęby, bo chyba po prostu czymś się denerowała. Jeszcze lepiej wyglądałaby gdyby zaczęła używać kosmetyków do makijażu i zmieniła lekko swój dotychczasowy styl. Wtedy z pewnością zwróciłaby uwagę wielu chłopaków.
      Pokiwałam lekko głową na jej wcześniejsze słowa i już w myślach wybierałam swój idealny strój na koncert. Przemyślałam to i stwierdziłam, że muszę wykorzystać te miesiące, aby jak najlepiej spędzić ostatnie chwile mojego beztroskiego dzieciństwa.
     -No, a wiesz... Jak się z tym czujesz, z-z tym, że zostaniesz mamą?-spytała niepewnie, obawiając się mojej reakcji i miałaby rację gdyby spytała się mnie o to jeszcze kilka dni temu. Wtedy zapewne zaczęłabym krzyczeć, mówiąc, że nie chcę tego dziecka, i że i tak zrobię wszystko by pozbawić je życia, a teraz?
     -Uhm.. Myślę.. myślę, że nawet zaczynam się cieszyć trochę z tego. Jakby nie było, zawsze marzyłam o tym, aby urodzić kiedyś słodkiego dzieciaczka. Może nie w tym wieku, ale jednak-odpowiedziałam zgodnie z prawdą i nawet udało mi się posłać uśmiech w jej stronę.
     -O cholera, ja muszę za chwilę wracać do domu-powiedziała po tym jak spojrzała na zegar ścienny. Przeczesała nerwowo włosy i nachyliła się nade mną cmokając krótko mój policzek na pożegnanie, a ja pomyślałam, że zyskałam dobrą przyjaciółkę.
     Po tym jak wyszła z pokoju usłyszałam tylko cichą rozmowę, a jedyne co zrozumiałam wyraźne to to jak Justin mówił "proszę zostań, zostań".
     Rozmowy ucichły, więc stwierdziłam, że Leila już poszła i miałam nadzieję, że Justin ją odwiózł.    
     Wstałam z łóżka zbyt szybko, przez co przed oczami zrobiło mi się ciemno, a jedyne co widziałam to tak zwane gwiazdki. Po kilkunastu sekundach wszystko wróciło do normy, dlatego mogłam kontynuować swoją drogę do łazienki. W momencie, w którym otworzyłam drzwi, z zamiarem wyjścia na korytarz, moje ciało uderzyło o czyjąś klatkę piersiową. Uniosła wzrok w górę, napotykając twarz Justina. 
     -Ja właśnie chciałem z tobą porozmawiać..-powiedział drapiąc się niezręcznie po głowie. Westchnęłam i z powrotem usiadłam na łóżku, a on zajął miejsce obok mnie.
     -Słuchaj ja naprawdę, ja, to znaczy-zaczął, gubiąc się we własnych słowach. 
     -Dlaczego nie powiedziałeś Leili o tym, że mnie uderzyłeś tylko naopowiadałeś jej jakichś bzdur?-przerwałam mu, zadając mu pytanie, na którego odpowiedzi naprawdę bardzo mi zależało. Widziałam jak jego szczęka się zaciska, robił tak zawsze gdy był wkurzony lub się zastanawiał, teraz mógł robić te dwie rzeczy. 
     -Słuchaj, ona nie może po prostu o tym wiedzieć, bo przemoc w jej domu jest na porządku dziennym, ja po prostu nie chcę żeby ona-zaczął mówić podniesionym głosem, szarpiąc za swoje włosy. 
     -Nie chcesz żeby ona dowiedziała się jaki jesteś naprawdę? Bardzo mądre postępowanie będąc jej przyjacielem, gratuluję-przeciągnęłam ironicznie ostanie słowa. 
     -Jestem jej chłopakiem-poprawił, a ja mocno się zdziwiłam. Jak ostatnio sprawdzałam to nie byli jeszcze parą. 
     -To jeszcze lepiej, zaczynaj związek kłamstwami-prychnęłam, gdyby między nami było okej pewnie gratulowałabym mu i pytałabym o szczegóły, ale że było inaczej po prostu zareagowałam tak jak zareagowałam. 
     -Nie waż się jej o tym powiedzieć-warknął, a po chwili pocałował mnie w głowę, mówiąc, że mnie kocha i wyszedł z pokoju, zostawiając mnie samą z myślami. Jego zachowanie dawno przestało być normalne, a ja tylko zastanawiałam się co będzie dalej.
_______________________________________________________________________________
Tym razem mi się nie udało,
 ale i tak już jest lepiej niż wcześniej
Podziwiam Paulę za to,
 że jest w stanie pisać i publikować trzy opowiadania na raz ;o
Btw, za 3 dni (08.08.) jadę nad morze
(nie wiem na ile, lol)
 i idk czy będę miała internet ;_;
ZAPRASZAM NA MOJE DRUGIE FF
^click^
CZO TEN DŻASTEN


poniedziałek, 27 lipca 2015

24.-I promise.

      Justin

      Usłyszałem coś na wzór cichego płaczu więc mozolnie przetarłem oczy i podparłem się na łokciach w celu zbadania okoliczności. Najpierw nie mogłem rozpoznać miejsca, w którym się znajdowałem, ale przekręcając głowę w lewo spostrzegłem szatynkę, prawie że dławiącą się łzami.
Nigdy nie spotkałem się z takim zjawiskiem, że ktoś płacze przez sen, tak naprawdę nie wiedziałem nawet czy ona jest świadoma, czy może się obudziła.
      -Leila, słyszysz mnie?-potrząsnąłem jej ciałem, a ta zaczęła mnie odtrącać. 
      -Leila, obudź się!-krzyknąłem, ale na tyle cicho by dźwięk nie wydobył się poza ściany pokoju. Otworzyła oczy I popatrzyła na mnie z lekkim przerażeniem ale kiedy zorientowała się kim jestem uśmiechnęła się i jak gdyby nigdy nic przytuliła się do mnie. 
       -Co się stało?-od razu spytałem spytałem.
       -Miałam koszmar, to nic takiego, czasami mi się zdarza.. Przepraszam, że cię obudziłam-powiedziała z poczuciem winy, ale przecież nie powinna mieć sobie tego za złe. Byłem tu by się nią opiekować.
       -Nie przepraszaj, Li-uśmiechnąłem się do niej, gładząc jej małą dłoń. Jej skóra była strasznie delikatna. 
       -Li?-zaśmiała się na to jak ją nazwałem.
       -Nie podoba ci się?-spytałem, zwilżając usta językiem. Ziewnęła, przykładając dłoń do ust. 
       -Ależ skąd. Podoba mi się, nigdy nie miałam przezwiska-odparła, poprawiając włosy. Położyłem się z powrotem na podłogę, pokrytą jedynie kołdrą i przykryłem się kocem. 
       -Dobranoc kochanie-powiedziała, a ja powtórzyłem jej słowa. Moje serce zabiło szybciej na to pieszczotliwie słówko, nie mogłem nic poradzić na to, że tak na to wszystko reagowałem. 
         Kiedy już zamykałem oczy po przemyślenie kilku ważnych kwestii ponownie usłyszałem głos Leili. 
       -Justin, nie śpisz?-wyszeptała tak cicho, aby nie mogła mnie zbudzić w sytuacji, w której pogrążony bym był w śnie. 
       -Nie-też szepnąłem, chociaż nie miało to żadnego sensu. Czekałem tylko na to co chciała mi powiedzieć. 
       -Mógłbyś.. hmm.. czy możesz tu..-zaczęła mówić, ale słowa, uciekające z jej ust w żaden sposób nie układały się w sensowne zdania.
       -Chcesz żebym się obok ciebie położył, tak?-spytałem z wielkim uśmiechem na ustach, niepewnie skinęła głową, skubiąc rąbek kocyka. Kiedy wstałem, przesunęła się jak najbardziej w stronę ściany żeby zrobić mi miejsce i uśmiechnęła się. Położyłem się obok szatynki, przykrywając nas kocem, wtem dziewczyna odwróciła się do mnie plecami, dlatego też przytuliłem się do niej z tego miejsca i objąłem jej wąską talię ręką. Powoli splątałem jej nogi ze swoimi, upewniając się, że to jej nie przeszkadza i pocałowałem jej policzek, życząc jej dobrej nocy. Obserwowałem jak zasypia i gdy miałem pewność, że już to uczyniła, mogłem bez żadnych obaw zamknąć powieki i oddać się upragnionej chwili snu. 
Leila
       Otworzyłam oczy i z chwilą gdy chciałam przekręcić się na prawy bok poczułam coś twardego tuż nad moją pupą. Przełknęłam ślinę, patrząc na rękę Justina, która ułożona była na moim podbrzuszu. Powiedzenie, że było mi niezręcznie nie zbyt określało to co czułam w tamtym momencie. Jego dłoń przesunęła się jeszcze niżej, aby po chwili dotknąć palcami mojej kobiecości. Wciągnęłam powietrze z zaskoczenia i powoli odwróciłam głowę w jego stronę, chcąc określić zaistniałą sytuacje. Justin spał z uchylonymi ustami, oddychając spokojnie. Prawdopodobnie przyśniło mu się coś.. intymnego? Tak, chyba tak.
       Jego ręka zaczęła coraz bardziej zagłębiać powierzchnię moich majtek. Jego palce nacisnęły na tak zwany guziczek we mnie, a ja poczułam nadzwyczajną przyjemność. To znaczy.. było mi dobrze, ale nadal było mi wstyd. Nie wiedziałam czy mam go obudzić i przez chwilę chciałam to zrobić, ale później zrezygnowałam, bo to by było bardzo krępujące, przynajmniej dla mnie, dlatego postanowiłam, że będę udawała, że śpię. Liczyłam na to, że zaraz się obudzi.
       Justin nie wydawał się być skłonny do powrócenia do żywych, a ja mając jego rękę w TYM miejscu, czułam coraz to większe skrępowanie, dlatego postanowiłam przyśpieszyć proces jego wstawania. Kopnęłam go lekko, ale stanowczo w łydkę, co było dosyć trudne, jako iż to ja leżałam plecami do niego. Szybko cofnęłam nogę, dlatego wyglądało to jak odruch. Upozorowane na zupełny przypadek. Mruknął coś pod nosem, ale zupełnie nie mogłam zrozumieć słów, które wypłynęły z jego ust. Ziewnął i byłam pewna, że jego oczy były już otwarte więc ja nie mogłam otworzyć swoich, nie teraz.
        -O mój Boże-szepnął i drugą dłonią podparł się na łóżku, nachylając się nade mną by sprawdzić czy nadal śpię, jego przyrodzenie coraz mocniej napierało na moje ciało przez co miałam ochotę głośno się zaśmiać, ale nie mogłam. Wyjął powoli dłoń z mojego miejsca intymnego i wstał z łóżka, przeklinając. Mruknęłam, udając, że dopiero się budzę i przekręciłam się na prawy bok, a ten szybko odwrócił się do mnie plecami. Zaśmiałem się cicho, domyślając się, że chciał ukryć swój wzwód.
       -Wyspałaś się?-spytał, nerwowo spoglądając na drzwi.
       -Tak-odpowiedziałam zgodnie z prawdą. Mimo to, że obudziłam się w nocy to spało mi się naprawdę bardzo dobrze. 
       -Ja idę do łazienki-powiedział i próbował lewą ręką jakoś zakryć wybrzuszenie w swoich bokserkach.
       Gdy wychodził z pokoju przyłożył swoją dłoń do ust i oblizał po kolei swoje palce, a figlarny uśmieszek pojawił na jego ustach, zanim zdążył zniknąć za drzwiami łazienki. Uchyliłam usta i nawet nie zdawałam sobie sprawy z tego jak bardzo podniecona byłam jego zachowaniem. 
       -Słodki Jezu-jęknęłam kiedy dotarł do mnie cel jego zachowania. To było wykurwiście pociągające. Brzmiałam w tamtym momencie jak jakaś zdesperowana małolata, ale naprawdę trudno było mi to powstrzymać hormony po sytuacji, która właśnie miała miejsce.
       Podeszłam do szafy i otworzyłam ją wyciągając jakieś przypadkowe jeansy, jak się okazało nie były nawet zbyt zniszczone, później sobie przypomniałam, że były moimi ulubionymi, dlatego strasznie na nie uważałam, zaśmiałem się cicho i stanęłam na palcach by wyjąc z półki biały sweter lecz nie mogłam go dosięgnąć, dlatego wystawiłam w górę ręce i kilka razy podskoczyłam, chcąc zdobyć to czego potrzebowałam. 
       -Co ty wyprawiasz?-usłyszałam głos Justina za mną. W ułamku sekundy znalazł się obok mnie i ściągnął ubranie, którego potrzebowałam. Podziękowałam mu w formie całusa w policzek i poszłam się przebrać.
       Zamykając za sobą drzwi łazienki, spojrzałam w lustro. Moje włosy sterczały we wszystkie strony i dziwiłam się dlaczego szatyn mi o tym nie powiedział, wyglądałam przynajmniej jak klaun.          Zdjęłam piżamę i nałożyłam na gołą klatkę piersiową czarny biustonosz, na którego wsunęłam sweter, był trochę duży, ale taki właśnie chciałam mieć. Taki, w który mogłabym się wtulić chociaż teraz go nie potrzebowałam, bo miałam Justina. Na wspomnienie chłopaka uśmiechnęłam się delikatnie, dawno nie czułam się tak szczęśliwa. Wiedziałam, że było jeszcze dużo problemów, które pewnego dnia musiałam rozwiązać, ale cieszyłam się, że miałam w nim takie wsparcie.
       Kiedy wsunęłam spodnie na swoje nogi, co nie ukrywam, przyszło mi z trudnością, chciałam je zapiąć, ale nie mogłam.
       -Justin!-krzyknęłam chociaż mogło by być to ryzykowne, bo moja mama nie wiedziała o jego obecności tutaj, ale Bradley powiedział mi, że wyszła dziś rano z Jamesem.
       -Co jest?-spytał, powoli otwierając drzwi. Wskazałam na swoje spodnie, cały czas szeroko się uśmiechając. On nadal nie rozumiał i tylko podniósł brew do góry. 
       -Nie mieszczę się w moje spodnie, no! To znaczy, że przytyłam!-pewnie teraz żadna z dziewczyn nie mogłaby zrozumieć mojej radości. Moje rówieśniczki z tego powodu byłyby zasmucony i od razu zaczęłyby stosować diety, a ja byłam niezmiernie radosna. Na jego twarzy również pojawił się wielki uśmiech przez co przekonałam się, że nie tylko mi na tym zależało.
      -Bardzo się cieszę, chudzińko moja-powiedział między muśnięciami moich ust. Założyłam ręce na jego szyję, spoglądając na kąciki jego ust, wciąż uniesione ku górze.
      Podniósł mnie gwałtownie w górę i okręcił się szybko wokół własnej osi, przez co pisnęłam cicho. Oparłam swoim czołem o jego, a on chcąc na mnie spojrzeć zrobił zeza. Zaśmiałam się cicho, robiąc to samo, a po chwili na naszych twarzach widniały duże uśmiechy. Cieszyłam się, że nie musiałam przy nim niczego udawać. Nie musiałam udawać, że jako dziewczyna zawsze wyglądam nieskazitelnie pięknie, że nigdy nie zdaża mi się ubrudzić jedzeniem czy zrobić niekorzystnej miny. Mogłam być przy nim całkowicie sobą, bo był moim przyjacielem. Przyjacielem, za którego oddałabym wszystko chociaż i tak prawie nic nie miałam. 
Justin
       Pamiętasz kiedy poprosiłem cię o to, abyś kupiła test ciążowy dla Jazzy?-spytałem, a ona kiwnęła głową w dół.
       -Mogłem to zrobić sam, ale chciałem zobaczyć jak się zawstydzasz-zaśmiałem się. 
       -Ty idioto! Wiesz jak było mi głupio? Jesteś okropny, naprawdę!-jęknęła uderzejąc piąstką o moje ramię.
       -No wiem, ale potem wyszło na moją korzyść, bo mogłem cię pocałować-dodałem z uśmiechem, który po chwili znikł z moich ust, gdy przypomniałem sobie o czymś. 
       -Co się stało?-spytała, zauważając moje zmieszanie. 
       -Nie powiedziałem ci czegoś-wyznałem, patrząc na zmarszczkę, która pojawiła się na jej czole. 
       -A więc?
       -Jazmyn jest w ciąży-powiedziałem szybko, wypuszczając świst powietrza z ust.
       -C-co?-wydukała i poruszyła się niespokojnie więc opuściłem ją na podłogę.
       -To co słyszałaś-rzuciłem, drapiąc się po karku. Wiedziałem, że mogłem zabrzmieć trochę nieprzyjemnie, ale świadomość tego, że moja młodsza siostrzyczka, która nie dawno bawiła się lalkami będzie mieć dziecko, sprawiała, że stawałem się strasznie zdenerwowany.
       -Jak ona się czuję?-spytała, przystawiając dłoń do ust. Nie wiedziałem zupełnie co mam jej odpowiedzieć. Ostatni raz gdy się z nią spotkałem to nawrzeszczałem na nią i spoliczkowałem ją. Nawet nie pomyślałem o tym, aby ją przeprosić. Przeze mnie jej samopoczucie zapewne było jeszcze gorsze. Nie mogłem powiedzieć Leili o tym co zrobiłem swojej własnej siostrze, to byłoby zbyt ryzykowne, w szczególności w tej sytuacji, w której ona sama się znajdowała. 
       -Ja nie wiem.. ciągle płacze-to akurat była w stu procentach prawda.
       -To co ty tu jeszcze robisz, Justin? Powinieneś być przy niej i dawać jej siłę. Cholera, jesteś jej starszym bratem, ona widzi w tobie bohatera-powiedziała z wyrzutem, ale nie mogłem się nią nie zgodzić, mówiła samą prawdę.
       -Pojadę tylko wtedy kiedy ty pojedziesz ze mną-Tak naprawdę pojechałbym nawet jeśliby się nie zgodziła ale miałem cichą nadzieję, że jednak to zrobię. 
       -No dobra, ale muszę dzisiaj wrócić do domu, ponieważ moja mama jest u Jamesa w mieszkaniu razem z nim, ale wraca około osiemnastej.. Znaczy to przynajmniej powiedział mi Bradley-wyjaśniła i uśmiechnęła się lekko na wspomnienie imienia swojego brata.
Wyszła z łazienki, a ja podążyłem za nią.
       -Justin?-spytała, ale kiedy zobaczyła mnie za sobą od razu zaczęła mówić dalej. 
       -Chcesz się przebrać lub coś? Obstawiam, że dwa dni, a dodatkowo spanie w tych samych gaciach nie jest zbyt higieniczne-powiedziała, otwierając szafę.
       -Skąd wiesz, że spałem w bieliźnie, kochanie?-chciałem ją trochę powkurzać i chyba mi się udało, bo rzuciła we mnie gniewnym spojrzeniem.
       -A tak na serio, to fajnie by było jakby jeszcze znalazł się jakiś T-shirt-odparłem, nie widziało mi się chodzenie w przepoconej koszulce.
       -Jasne-powiedziała, wyjmując pudło z szafy. Nadal była w tych za małych spodniach, a cały rozporek był rozpięty przez co wyglądała śmiesznie. 
       -Proszę-uśmiechnęła się, podając mi czarną koszulkę i parę bokserek.
       -Spokojnie, są nowe-dodała i zaśmiała się lekko.
       -Uhm, Leila? Skąd masz to ubranie?-spytałem, bo wydawało mi się to trochę dziwne. Na Bradleya to wszystko byłoby za duże, a dla jej taty.. po prostu byłoby zbyt młodzieżowe.
       -To resztka ciuchów, które zostawił Cody zanim się wyprowadził-uśmiechnęła się ponownie, a we mnie aż się zawrzało. 
       -Kim jest do cholery Cody?-spytałem, chcąc brzmieć normalnie, ale i tak nutka zazdrości wyleciała z moich ust.
       -Cody to mój starszy brat-odpowiedziała cicho, a ja otworzyłem szeroko oczy. Nie wiedziałem, że Li miała jeszcze inne rodzeństwo.
       -Nie mówiłaś mi nigdy o nim-stwierdziłem i poczułem się w pewnym sensie.. oszukany? Z drugiej strony rozumiałem, że mogła nie chcieć mówić o różnych rzeczach, ponieważ ja sam nie mówiłem jej o wszystkim. 
       -Bo nie chciałam sobie o nim przypominać. To znaczy.. chcę o nim pamiętać, ale chodzi o to, że strasznie za nim tęsknie i po prostu nie chcę być smutna, bo i tak wiem, że on pewnie już o nas zapomniał i nigdy go nie zobaczę-powiedziała, wzruszając ramionami. Udawała, że jest silna, ale tak naprawdę widziałem jak walczyła ze łzami w oczach, które sprawiały, że widziała jak przez mgłę.              Wstałem z łóżka i powoli podszedłem do niej, dając jej chwilę na zamknięcie szafy. Odwróciła się w moją stronę i zanim zdążyłem cokolwiek zrobić, ona wtuliła się we mnie, lekko podrygując.
      -Księżniczko, nie płacz, dobrze? Spójrz, obiecuję ci, że się z nim spotkasz, że go przytulisz, że spędzisz z nim cudowny dzień, jasne? Obiecuję ci to-mówiłem, pocierając dłonią jej plecy. 
       Z jednej strony żałowałem, że poruszyłem ten temat, ponieważ nie chciałem, aby wylewała z siebie kolejne litry łez, nie chciałem by płakała. Ja miałem być tym, który sprawiał, że jej twarz rozświetlaj promienny uśmiech. Zaś z drugiej strony byłem zadowolony, bo już wiedziałem czym mogłem ją zaskoczyć i co sprawiłoby żeby była wesoła. 
       Postanowiłem, że choćbym nie wiem jak bardzo musiał się starać to dotrzymam złożonej obietnicy i pokażę Li, że naprawdę mi na niej zależy.
__________________________________________________________________________________
I did it! ;D
Polecam-http://as-long-as-you-love-me-jbff.blogspot.com/?m=1n

poniedziałek, 20 lipca 2015

23.-She is so cute.

  Leila

      Wiesz.. tak sobie myślałem... Bardzo cię lubię, sprawiasz, że się uśmiecham i.. hmm.. Czy chciałabyś zostać moją dziewczyną?-uczucie, które wybuchło w moim sercu był wprost niedopisania. 

      -J-ja-wyjąkałam, nie mogąc nic z siebie wydusić. Nie wiedziałam kompletnie jak mam się zachować. Chłopak moich marzeń spytał o coś takiego, a może to był sen?
Leila, obudź się!
      -Przepraszam cię, ja, to było głupie-pokręcił głową, a moja mina totalnie zrzędła.
      -Chyba się pośpieszyłem, zrozumiem jeśli powiesz, że nic do mnie nie czujesz. Boże święty, spieprzyłem wszystko. Przepraszam cię, Leila-zakrył twarz dłońmi, a ja musiałam coś zrobić, by to wszystko uratować, mimo że nie byłam zbyt pewna siebie. Usiadłam okrakiem na jego kolanach, zabierając ręce z jego buzi. Zmarszczył słodko nos, podnosząc wzrok na moją twarz. Spojrzeliśmy sobie w oczy, a ja oparłam swoje czoło o jego, uśmiechając się. To co czułam w tym momencie było czymś niesamowitym. Nigdy nie pomyślałabym, że spotka mnie coś podobnego. Do tej pory nie doświadczyłam miłości, jaką darzą siebie osoby w związku. Było to zupełnie czymś nowym dla mnie, a przez to tym bardziej chciałam zasmakować tego uczucia. Pokręciłam głową, ocierając swoim nosem o jego. Zaśmiał się, a dołeczki w jego policzkach, dodały mu uroku.
     -Tak-odpowiedziałam na zadane przez niego wcześniej pytanie, które wciąż worowadzało mnie w wielki szok. 
     -Tak co?-spytał jakby wcale nie wiedział co miałam na myśli. Chytry uśmieszek pojawił się na jego ustach kiedy lekko mnie objął.
    -Chcę z tobą być, panie Bieber-zatwierdziłam z ogromnym uśmiechem na ustach. Nie mogłam powstrzymać radości, która zbierała się we mnie z każdym kolejnym razem, gdy uświadamiałam sobie, że to mój chłopak. 
Zamknął mnie w szczelnym uścisku, kładąc głowę, w zagłębieniu mojej szyi, a ja zrobiłam to samo, zaciągając się zapachem perfum pokrywających jego skórę. Dawno nie byłam tak szczęśliwa. Z niczym nie równało się to uczucie, które przejęło kontrolę nad moim sercem.            Poczułam ciepłą ciecz, spływającą po moim obojczyku. Odsunęłam od siebie Justina i spojrzałam na jego oczy, były zaszklone, błyszczały niczym diamenty. 
     -Dlaczego płaczesz?-spytałam z przejęciem. Pierwsze co wpadło mi do głowy to to, że może zrobiłam coś źle. Uśmiechnął się do mnie, wycierając kąciki oczu. 
     -Jestem cholernie szczęśliwy, wiesz?-zaśmiał się się i pocałował moje czoło. Kolejny moment, w którym Justin uświadamiał mnie jak bardzo cudowną osobą jest. Cmoknęłam go w usta, chcąc zejść z jego nóg, ale powstrzymał mnie, przyciągając gwałtownie moje ciało do niego. 
     -Może uczcimy jakoś pierwszą minutę naszego związku, co?-uśmiechnął się figlarnie, poruszając brwiami.
      Musnęłam jego wargi, przykładając dłoń do króciutkich włosów z tyłu jego głowy. Nasz pocałunek stał się bardziej namiętny niż ten sprzed kilkunastu minut. Może świadomość, że teraz już byliśmy parą, popchnęła nas o krok dalej. Przejechał językiem po mojej dolnej wardze, chcąc aby nasz pocałunek przeszedł na kolejny, bardziej zaawansowany poziom. Po chwili nasze języki walczyły ze sobą w tańcu miłości. Może i gdy ścisnął moje pośladki poczułam się nieco nieswojo, ale wiedziałam, że szatyn był dobrym chłopakiem i nie posunąłby się za daleko. Był moim chłopakiem, owszem, ale też moim najlepszym przyjacielem i ufałam mu. Trochę trudno było wykonywać mi tą czynność, ponieważ moja złamana ręka znaczenie mnie ograniczała, ale za żadne skarby nie chciałam przerywać tej cudownej chwili.
      -Fee-usłyszeliśmy, oderwaliśmy się od siebie, a nasze głowy odwróciły się w stronę źródła dźwięku. 
Przez lekko uchylone drzwi można było zauważyć Bradleya i Lily. Chłopiec zakrywał jej oczy podczas gdy ona marszczyła nos w niesmaku. Speszyłam się lekko za to Justinowi było tylko do śmiechu. Wstałam z szatyna, układając swoje włosy po tym jak nieco je rozczochrał.
      -Coś się stało?-spytał Justin, pomrukując, bo jego głos nie wrócił jeszcze do normy. 
      -Uhm, Lily chciała, abyś opowiedziała jej bajkę, ale widzę, że jesteś zajęta-zwrócił się do mnie, trzymając młodszą siostrę za dłoń. 
      -A może ja wam po prostu coś zaśpiewam, co?-radosny głos chłopaka rozbrzmiał mi w uszach. 
      -Tiaak!-pisnęła uradowana dziewczynka, ściskając misia pod pachą. Podbiegła do Justina, łapiąc jego dłoń i pokierowała go w stronę swojego pokoju. Uśmiech sam wkradł się na moje usta kiedy widziałam jak się niemi opiekował. Był idealny.
Przykrył ich obojga szczelnie kołdrą i usiadł na małym stołku.
     -Let me tell you a story
About a girl and a boy
He fell in love with his best friend
When she's around, he feels nothing but joy
But she was already broken, and it made her blind
But she could never believe that life would ever treat her right
But did you know that I love you? or were you not aware?
You're the smile on my face
And I ain't going nowhere
I'm here to make you happy, I'm here to see you smile
I've been wanting to tell you this for a long while
What's gonna make you fall in love
I know you got your wall wrapped all the way around your heart
Don't have to be scared at all, oh my love
But you can't fly unless you let ya,
You can't fly unless you let yourself fall-kiedy śpiewał, starał się patrzeć wprost na mnie. On czuł już to wcześniej.. Jaka ja byłam głupia, nie zauważając tego. Gdybym powiedziała mu to wszystko gdy tylko zrodziło się we mnie jakieś uczucie do niego to byłoby nam o wiele łatwiej. Tylko, gdzie on znalazł piosenkę, która odzwierciedlała to wszystko? 
     Kiedy szatyn skończył śpiewać spojrzałam na Lily, która już smacznie spała zaś Bradley wcale nie miał zamiaru iść w ślady młodszej.
     -To było o mojej siostrze?-spytał nieśmiało brunet. Justin uśmiechnął się do mnie jakby chciał przekazać mi swoje szczęście, które i tak już posiadałam, mając go przy sobie. 
     -Tak, napisałem ją dla niej-odparł cicho, a ja poczułam się wyjątkowa. Zastanawiałam się dlaczego nigdy wcześniej nie słyszałam o to, że Justin interesuje się muzyką w taki sposób. Tak naprawdę to nigdy nie rozmawialiśmy o naszych zainteresowaniach, jakoś nie było na to wszystko czasu. W tym momencie zorientowałam się, że jednak strasznie mało o nim wiem. 
Dopiero chwilę później zaczęło do mnie docierać, że ktoś napisał piosenkę specialnie dla mnie. To nie było przecież coś zwykłego. To nie tak jakby dał mi prezent materialny. To było dla mnie coś cenniejszego niż wszystkie skarby zgromadzone na tej Ziemi.
     -Wow-szepnęłam, nadal stojąc jak wryta.
     -Z gitarą brzmiałoby o niebo lepiej-wzruszył ramionami, krytykując samego siebie. Według mnie to było całkowicie idealne i nie wierzyłam, że mogłoby być coś lepszego.
     -Dobranoc-powiedzieliśmy równocześnie, wychodząc z pokoju dzieciaków. Usiedliśmy na moim łóżku, a ja nadal nie mogłam wyjść z zachwytu.
    -Ja nawet nie wiem co mam ci powiedzieć, Justin, nie ma słów, które odzwierciedlałyby to co czuję właśnie teraz. Nie wiedziałam, że ty coś do mnie czujesz. Myślałam, że już na zawsze będę mogła mieć jedynie wyobrażenie nas w związku. Ty mógłbyś mieć każdą, a ja..-szepnęłam, chcąc się nie rozpłakać, ale łzy ciągle napływały mi do oczu. Tak bardzo czekałam na moment, w którym powiemy co czujemy. Tyle razy przed snem wymyślałam sobie jakby to miało wyglądać. Śniłam o tym jak całowaliśmy się za pierwszym razem.
     -A wiesz, że myślałem zupełnie to samo? Nie chciałbym żadnej innej. Jesteś najpiękniejszą dziewczyną jaką do tej pory widziałem-mały uśmiech pojawił się na jego ustach, przysuwając się powoli do mnie i objął ramieniem moją talię.
     -Ta piosenka jest przepiękna
     -A co jeśli ci powiem, że jest jeszcze kolejna zwrotka?-zaśmiał się, składając mokry pocałunek na moim policzku i miałam nadzieję, że będzie robił to częściej.
     -Well I can tell you're afraid of what this might do
Cause we got such an amazing friendship and that you don't wanna lose
Well I don't wanna lose it either
I don't think I can stay sitting around while you're hurting babe
So take my hand
Did you know you're an angel? who forgot how to fly
Did you know that it breaks my heart everytime I see you cry
Cause I know that the piece of you's gone everytime she done wrong
I'm the shoulder you're crying on*
     -Ale to nie znaczy, że nie będziemy od teraz przyjaciółmi tak? Masz rację nie chcę stracić tej relacji. Chcę żebyś był moim chłopakiem, ale również nadal moim najlepszym przyjacielem-przecież to właśnie od przyjaźni się wszystko zaczęło, nie chciałam by to wszystko wyparowało. 
     -Oczywiście, że nadal nimi będziemy, nie wyobrażam sobie, aby było inaczej.
     -Jesteś idealny, wiesz?-spytałam, ale i tak nie czekałam na odpowiedź, dotykając jego zaciśniętej szczęki, z chwilą gdy usiadł obok mnie. Wyglądał jakby się nad czymś zastanawiał.
     -Chciałem ci to powiedzieć już tyle razy. Chciałem cię kiedyś obudzić, śpiewając to lub przez przypadek zostawić tekst tej piosenki, w zasięgu twojego wzroku, żebyś go znalazła i przeczytała przez swoją ciekawość. Wiesz, chciałem, aby było tak jak w tych wszystkich książkach lub filmach, ale nie wyszło. Po prostu po tym pocałunku nie wytrzymałem i oczywiście musiałem powiedzieć to w taki idiotyczny sposób-wyznał, a na koniec prychnął cichutko. To wszystko było naprawdę strasznie urocze. Wiedziałam, że Justin jest właśnie takim typem chłopaka-bardzo uczuciowym.
      Chwycił między palce pogniecioną kartkę papieru i zaczął śledzić oczami pojedyncze słowa tekstu. Przyjrzałam się ukradkiem temu co czytał, a moje oczy rozszerzyły się. Natychmiastowo wyrwałam mu skrawek papieru z rąk i schowałam do kieszeni spodni. Moje policzki zapłonęły rumieńcem, teraz wyglądałam jak dorodny burak.

      -Aww-zagruchał , zakładając rękę na moje ramię.
     -Daj mi dokończyć, noo skarbie, proszę-powiedział słodko, przytulając mnie do swojej klatki piersiowej. Kolejna fala zażenowania uderzyła w moje policzki, sprawiając że stały się jeszcze bardziej różowe.
     -Ja zaśpiewałem piosenkę o tobie, dla ciebie, więc chociaż pozwól mi przeczytać ten wiersz, przecież nie każę ci stać i recytować tego przede mną, choć nie ukrywam, że bardzo bym chciał-uśmiechnął się jakby chciał mnie zachęcić, ale ja nie miałam zamiaru mu tego pokazywać, zwyczajnie się wstydziłam. 
     -Nie-odpowiedziałam krótko. Może i byłam złośliwa, ale po prostu w tym momencie ten wiersz wprowadzał mnie w zażenowanie, kiedyś, gdy go pisałam wydawał się o wiele lepszy. Był beznadziejny w porównaniu do piosenki, którą napisał Justin. On miał do tego talent, a wszystko co pisałam ja było denne i bezsensu.
     -Wiesz, że i tak to kiedyś przeczytam-zaśmiał się złośliwie, całując mnie krótko w usta. Wystawiłam język w jego stronę, a on w ułamek sekundy znalazł się bardzo blisko mojej twarzy i go polizał.
    -Fuu, jesteś obrzydliwy!-pisnęłam i skarciłam go wzrokiem, wycierając język w rękaw.
    -No wiesz, jesteś słodka, chciałem spróbować-siedziałam i patrzyłam na jego poważną minę aż w końcu nie wytrzymałam i wybuchnęłam niekontrolowanym śmiechem, a on razem ze mną.
     -Jesteś głupi-dodałam, kiedy zaczął udawać Sida z Epoki Lodowcowej.
     -A czy mówił ci kiedyś ktoś, że jesteś piękna?-powiedział, naśladując króla Juliana.
     -Kogo jeszcze umiesz naśladować?-zapytałam, wycierając łzy z kącików oczu, które zebrały się w nich poprzez nieustanny śmiech.
     -Mogę naśladować ciebie-powiedział piskliwym głosem. Walnęłam go w ramię, podczas gdy grymas pojawił się na mojej twarzy.
     -Ja nie mam takiego głosu-powiedziałam i ponownie wystawiłam język.
     -Nie pokazuj języka, bo ci krowa nasika-zagroził palem, a ja zaniosłam się gromkim śmiechem po raz kolejny. Wszystkie zmartwienia, które zaprzątały mi głowę do tej pory, odpłynęły. nie sądziłam, że Justin może dać mi tyle szczęścia przez takie zwykłe czynności jak po prostu bycie obok mnie.
     Położyłam się obok niego i zaczęłam patrzeć na każdy detal jego twarzy. Miał nieskazitelną cerę, opaloną, ale też nie za bardzo, tak w sam raz. Na twarzy miał kilka drobnych pieprzyków, które dodawały mu uroku.
     -Ja zdaję sobie sprawę, że jestem zniewalająco przystojny, ale nie musisz się tak na mnie łapczywie patrzeć-zaśmiał się, ale ja i tak nie zaprzestałam przyglądaniu mu się. Oddychał spokojnie, wypuszczając powietrze przez swoje wycięte w serce usta. Przeniosłam wzrok na jego czekoladowe oczy. Jego powieki zamykały się na coraz dłuższe chwile.
     -Jesteś zmęczony-stwierdziłam, odgarniając włosy z jego czoła, tego dnia nie postawił ich na żel, przez co wyglądał bardziej młodzieżowo.
     -Co?-spytał, otwierając oczy.
     -Mówiłam, że jesteś zmęczony, oczy ci się same zamykają.
     -Więc chodźmy-powiedział radośnie i wstał. Pokręciłam głową, wzdychając cicho. Stał przede mną z nieodgadniona miną, a ja musiałam mu przecież wszystko powiedzieć.

Justin 
     Więc chodźmy-przeciągnąłem się i wstałem, a na mojej twarzy rozciągnął się szeroki uśmiech. Byłem szczęśliwy, bo wreszcie, bez żadnych obaw i zahamowań mogłem okazywać jej uczuciam, nie bojąc się, że przekroczę granice przyjaźni. Pokręciła głową, smutniejąc.
     -Więc... ty idziesz-poprawiła mnie, podnosząc głowę do góry. Zmarszczyłem brwi, nie zbyt rozumiejąc co miała na myśli. Przez ostatnie tygodnie mieszkała u mnie i nie było żadnego problemu, co się zmieniło?
     -Nie rozumiem-powiedziałem śmiało i ponownie usiadłem na twardy materac.
    -Ja tu zostaję, ty wracasz do domu-wyjaśniła.
    -Nie-zaprzeczyłem. Nie mogłem pozwolić, aby coś znowu jej się stało w tym patologicznym domu. Nie była tu ani troche bezpieczna. 
    -Nie, nie, nie! Nie pozwolę, a by coś ci się stało-niemalże krzyknąłem, byłem mocno tym wszystkim zdenerwowany, a mój wesoły nastrój zmienił się w coś zupełnie innego z minuty na minutę.
    -Nie bądź samolubny, okej? A co z dzieciakami? Nie widziałeś skaleczenie na twarzy Bradleya? Jak myślisz, kto mu to zrobił?-zaczęła, a ja powoli to wszystko pojmowałem.
    -Nie chcę by ten cały bajzel dotyczył też ich. Może ranić mnie, ale nie pozwolę, aby stało się coś bradowi i o mój boże, małej Lily. Ich krzywda boli mnie o wiele bardziej niż jakiekolwiek uderzenie, nie rozumiesz tego?-nawet się nie zorientowałem, w którym momencie z jej oczu zaczęły lecieć łzy.
    -A ty nie rozumiesz jak bardzo boli mnie to, że z każdym kolejnym dniem na twoim ciele jest coraz to więcej siniaków? Nie rozumiesz, że boli mnie to jak widzę w twoich oczach coraz większy smutek? Myślisz, że jak uśmiechniesz się do mnie to tego nie widzę, ale to nie prawda. Kurwa, po prostu boję się o ciebie! Nie rozumiesz?!-sam byłem bliski płaczu, ale nie chciałem znów okazywać swojej słabości. Ona miała widzieć we mnie wsparcie i ochronę, a nie chłopczyka, który się ciągle rozkleja lecz najgorsze było to, że moje pięści się zacisnęły, a ja nie miałem nad tym żadnej kontroli. Bałem się, że przestanę nad tym panować i sam zrobię jej krzywdę, a przecież tego chciałem najmniej.
      -To nie zmienia faktu, że muszę się nimi opiekować! Co ja sobie w ogóle myślałam, uciekając z domu. Myślałam, że nagle wszystkie moje problemy się rozwiążą. Jestem pierdoloną kretynką-prychnęła i pokręciła głową, wkładając swoje małe dłonie we włosy.
     -Nie pozwolę ci tu zostać. Nie ma mowy!-wciąż stawiałem na swoim. Powoli nawet zaczynałem rozumieć, że nie chodzi mi tylko o zapewnienie jej bezpieczeństwa lecz również o to, że przyzwyczaiłem się do jej obecności i nawet przez te kilka dni gdy była w szpitalu, będąc w domu po prostu mi jej brakowało.
     -Dlaczego ty nic nie rozumiesz?!-wrzasnęła, wyrzucając ręce w górę. Sam byłem tak samo zdenerwowany.
    -To zabierzemy dzieciaki ze sobą, mamy jeszcze wolne pokoje-odparłem, a ta zaniosła się śmiechem.
    -Jak ty to sobie w ogóle wyobrażasz, co? Powiem "Hej mamo! Właśnie zabieram twoje dzieci, do zobaczenia"?-każde słowo, które wydobyło się z jej ust, przesiąknięte było ironią, a ja zdałem sobie sprawę, że to faktycznie niemożliwe.
    -No to nie wiem co możemy zrobić, ale nie pozwolę, a by tak kobieta znowu cię skrzywdziła, jasne?
    -No to mamy mały problem, bo ja nie zamierzam nigdzie iść.
    -To najwyżej zaciągnę cię tam siłą-uśmiechnąłem się lekko, chcą rozładować tą całą, nieprzyjemną atmosferę krzyków i niezgodności. Leila zaczęła się głośno śmiać, dobrze było widzieć ją taką.
    -Co cię tak śmieszy?-spytałem wciąż nie przestając się uśmiechać.
    -Jesteśmy w związku od jakiejś godziny, a już zdążyliśmy się pokłócić-jej śmiech rozniósł się po całym pokoju, nie omijając żadnego jego zakątka. W pewnym momencie chciałem przypomnieć jej o tym, że dzieciaki śpią, ale nie potrafiłem. Nie potrafiłem, bo widok jej tak bardzo radosnej jak w tym momencie, nie zdażał się zbyt często, dlatego po prostu nie miałem serca jej tego przerywać. wytarła niewidzialne łzy z kącików jej oczy i przytuliła się do mnie. Położyłem dłonie na jej plecach. Aktualnie trzymałem w ramionach swój cały świat. Nie potrzebowałem niczego innego tylko świadomości, że mam ją przy sobie.
     -To może uczcimy naszą pierwszą kłótnię, co?-spytałem, układając usta w dzióbek.
     -Jeszcze czego-prychnęła.
     -W takim razie zadzwoń do mnie jakby coś się stało, od razu przyjadę.
     -Tylko czym? Tosterem? Nie mam telefonu-zaśmiała się dość niezręcznie. Faktycznie, przeciez nigdy nawet nie wymienialiśmy się numerami. Wciągnąłem powietrze do ust, otrzymując cichy świst. Traciłem powoli nadzieję, że znajdziemy jakiekolwiek rozwiązanie.
     -Okej, no to może ja zostanę dzisiaj u ciebie na noc, co? A potem się coś wymyśli-powiedziałem, mając nadzieję, że się zgodzi. Chciałem być jak najbliżej niej, szczególnie teraz kiedy wszystko między nami stało się jasne. 
     -Uhm, okej, ale nie mamy tylu łóżek-powiedziała, pesząc się. Kochałem w niej tą całą wrażliwość. Kiedyś uważałem, że to nie jest zbyt dobra cecha charakteru, ale nie wyobrażałem sobie Leili innej. Była urocza za każdym razem, gdy jej policzki stawały się różowe, za każdym razem, gdy spuszczała głowę z zażenowania lub jąkała się.
     -Wiesz, możemy spać razem, mnie to przeszkadza. Przytulę cię i się zmieścimy-uśmiechnąłem się i tak jak myślałem, speszyła się. 
     -A tak naprawdę wystarczy jak dasz mi kołdrę i poduszkę. Mogę spać na podłodze-mimo wcześniejszych tekstów, nie chciałem aby czuła się nieswojo.
     -Nie, ja śpię na podłodze, ty na łóżku. Jesteś moim gościem-uśmiechnęła się, otwierając szafę, z której wyciągnęła nową pościel.
     -Chyba sobie żartujesz. Moja księżniczka musi się wysypiać-objąłem ją od tyłu, składając kilka pocałunków na jej szyi, z której uprzednio zebrałem kilka kosmyków czekoladowych włosów. Nie mogłem pozwolić, aby przeze mnie moje kochanie rano obudziło się z bólem pleców.
     -Ale..-zaczęła lecz nie miałem zamiaru pozwolić jej dokończyć. Wyrwałem kołdrę z jej rąk i położyłem ją na podłogę, siadając na niej.
     -Żadnych ale-zaśmiałem się, jęknęła cicho, tupiąc nogą.
     -Nie zachęcaj mnie tak, bo nie wytrzymam.
     -Przestań być taki sprośny, bo nie wytrzymam z tobą-nie musiałem nawet na nią patrzeć, bo i tak wiedziałem, że się zarumieniła przez co uśmiechnąłem się zwycięsko.
     Gdy wyszedłem z łazienki, od razu skierowałem się do pokoju mojej dziewczyny. Na moją twarz wpełzł uśmiech, kiedy zobaczyłem, że już smacznie śpi, chociaż zadeklarowała mi, że poczeka na mnie i jeszcze porozmawiamy. Nachyliłem się nad nią i pocałowałem ją w czółko. Oddychała spokojnie, a ja nie mogłem się napatrzeć. Cieszyłem się, że wreszcie mogłem nazywać ją swoją.
______________________________________________________
CZYTASZ=KOMENTUJESZ+MOTYWUJESZ <3

Ciekawe czy uda mi się 

napisać i wstawić rozdział
jeszcze w tym tygodniu...
Trzymajcie kciuki
https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEh8JOzolAD4hNJ7P86OY8ZJHg8Md7CTVTH5lxUY5OQD7qjYCfUGBSePcKRKgj3FXLAkXF3kjHRsmesA7Ut6HSS8aRZ8gcdRn9jS3ObQdPUEFwZCTA7RA43gWTX34uaPFw5abYg7moCpwNIL/s320/tumblr_lwxeows4OD1r4kfic.gif
Polecam-http://as-long-as-you-love-me-jbff.blogspot.com/?m=1n
*oczywiście chodzi o piosenkę Justina "Fall" musiałam zmienić dwa słowa by pasowało do zaistniałej sytuacji ;D
PS: NAJDŁUŻSZY ROZDZIAŁ!