poniedziałek, 20 lipca 2015

23.-She is so cute.

  Leila

      Wiesz.. tak sobie myślałem... Bardzo cię lubię, sprawiasz, że się uśmiecham i.. hmm.. Czy chciałabyś zostać moją dziewczyną?-uczucie, które wybuchło w moim sercu był wprost niedopisania. 

      -J-ja-wyjąkałam, nie mogąc nic z siebie wydusić. Nie wiedziałam kompletnie jak mam się zachować. Chłopak moich marzeń spytał o coś takiego, a może to był sen?
Leila, obudź się!
      -Przepraszam cię, ja, to było głupie-pokręcił głową, a moja mina totalnie zrzędła.
      -Chyba się pośpieszyłem, zrozumiem jeśli powiesz, że nic do mnie nie czujesz. Boże święty, spieprzyłem wszystko. Przepraszam cię, Leila-zakrył twarz dłońmi, a ja musiałam coś zrobić, by to wszystko uratować, mimo że nie byłam zbyt pewna siebie. Usiadłam okrakiem na jego kolanach, zabierając ręce z jego buzi. Zmarszczył słodko nos, podnosząc wzrok na moją twarz. Spojrzeliśmy sobie w oczy, a ja oparłam swoje czoło o jego, uśmiechając się. To co czułam w tym momencie było czymś niesamowitym. Nigdy nie pomyślałabym, że spotka mnie coś podobnego. Do tej pory nie doświadczyłam miłości, jaką darzą siebie osoby w związku. Było to zupełnie czymś nowym dla mnie, a przez to tym bardziej chciałam zasmakować tego uczucia. Pokręciłam głową, ocierając swoim nosem o jego. Zaśmiał się, a dołeczki w jego policzkach, dodały mu uroku.
     -Tak-odpowiedziałam na zadane przez niego wcześniej pytanie, które wciąż worowadzało mnie w wielki szok. 
     -Tak co?-spytał jakby wcale nie wiedział co miałam na myśli. Chytry uśmieszek pojawił się na jego ustach kiedy lekko mnie objął.
    -Chcę z tobą być, panie Bieber-zatwierdziłam z ogromnym uśmiechem na ustach. Nie mogłam powstrzymać radości, która zbierała się we mnie z każdym kolejnym razem, gdy uświadamiałam sobie, że to mój chłopak. 
Zamknął mnie w szczelnym uścisku, kładąc głowę, w zagłębieniu mojej szyi, a ja zrobiłam to samo, zaciągając się zapachem perfum pokrywających jego skórę. Dawno nie byłam tak szczęśliwa. Z niczym nie równało się to uczucie, które przejęło kontrolę nad moim sercem.            Poczułam ciepłą ciecz, spływającą po moim obojczyku. Odsunęłam od siebie Justina i spojrzałam na jego oczy, były zaszklone, błyszczały niczym diamenty. 
     -Dlaczego płaczesz?-spytałam z przejęciem. Pierwsze co wpadło mi do głowy to to, że może zrobiłam coś źle. Uśmiechnął się do mnie, wycierając kąciki oczu. 
     -Jestem cholernie szczęśliwy, wiesz?-zaśmiał się się i pocałował moje czoło. Kolejny moment, w którym Justin uświadamiał mnie jak bardzo cudowną osobą jest. Cmoknęłam go w usta, chcąc zejść z jego nóg, ale powstrzymał mnie, przyciągając gwałtownie moje ciało do niego. 
     -Może uczcimy jakoś pierwszą minutę naszego związku, co?-uśmiechnął się figlarnie, poruszając brwiami.
      Musnęłam jego wargi, przykładając dłoń do króciutkich włosów z tyłu jego głowy. Nasz pocałunek stał się bardziej namiętny niż ten sprzed kilkunastu minut. Może świadomość, że teraz już byliśmy parą, popchnęła nas o krok dalej. Przejechał językiem po mojej dolnej wardze, chcąc aby nasz pocałunek przeszedł na kolejny, bardziej zaawansowany poziom. Po chwili nasze języki walczyły ze sobą w tańcu miłości. Może i gdy ścisnął moje pośladki poczułam się nieco nieswojo, ale wiedziałam, że szatyn był dobrym chłopakiem i nie posunąłby się za daleko. Był moim chłopakiem, owszem, ale też moim najlepszym przyjacielem i ufałam mu. Trochę trudno było wykonywać mi tą czynność, ponieważ moja złamana ręka znaczenie mnie ograniczała, ale za żadne skarby nie chciałam przerywać tej cudownej chwili.
      -Fee-usłyszeliśmy, oderwaliśmy się od siebie, a nasze głowy odwróciły się w stronę źródła dźwięku. 
Przez lekko uchylone drzwi można było zauważyć Bradleya i Lily. Chłopiec zakrywał jej oczy podczas gdy ona marszczyła nos w niesmaku. Speszyłam się lekko za to Justinowi było tylko do śmiechu. Wstałam z szatyna, układając swoje włosy po tym jak nieco je rozczochrał.
      -Coś się stało?-spytał Justin, pomrukując, bo jego głos nie wrócił jeszcze do normy. 
      -Uhm, Lily chciała, abyś opowiedziała jej bajkę, ale widzę, że jesteś zajęta-zwrócił się do mnie, trzymając młodszą siostrę za dłoń. 
      -A może ja wam po prostu coś zaśpiewam, co?-radosny głos chłopaka rozbrzmiał mi w uszach. 
      -Tiaak!-pisnęła uradowana dziewczynka, ściskając misia pod pachą. Podbiegła do Justina, łapiąc jego dłoń i pokierowała go w stronę swojego pokoju. Uśmiech sam wkradł się na moje usta kiedy widziałam jak się niemi opiekował. Był idealny.
Przykrył ich obojga szczelnie kołdrą i usiadł na małym stołku.
     -Let me tell you a story
About a girl and a boy
He fell in love with his best friend
When she's around, he feels nothing but joy
But she was already broken, and it made her blind
But she could never believe that life would ever treat her right
But did you know that I love you? or were you not aware?
You're the smile on my face
And I ain't going nowhere
I'm here to make you happy, I'm here to see you smile
I've been wanting to tell you this for a long while
What's gonna make you fall in love
I know you got your wall wrapped all the way around your heart
Don't have to be scared at all, oh my love
But you can't fly unless you let ya,
You can't fly unless you let yourself fall-kiedy śpiewał, starał się patrzeć wprost na mnie. On czuł już to wcześniej.. Jaka ja byłam głupia, nie zauważając tego. Gdybym powiedziała mu to wszystko gdy tylko zrodziło się we mnie jakieś uczucie do niego to byłoby nam o wiele łatwiej. Tylko, gdzie on znalazł piosenkę, która odzwierciedlała to wszystko? 
     Kiedy szatyn skończył śpiewać spojrzałam na Lily, która już smacznie spała zaś Bradley wcale nie miał zamiaru iść w ślady młodszej.
     -To było o mojej siostrze?-spytał nieśmiało brunet. Justin uśmiechnął się do mnie jakby chciał przekazać mi swoje szczęście, które i tak już posiadałam, mając go przy sobie. 
     -Tak, napisałem ją dla niej-odparł cicho, a ja poczułam się wyjątkowa. Zastanawiałam się dlaczego nigdy wcześniej nie słyszałam o to, że Justin interesuje się muzyką w taki sposób. Tak naprawdę to nigdy nie rozmawialiśmy o naszych zainteresowaniach, jakoś nie było na to wszystko czasu. W tym momencie zorientowałam się, że jednak strasznie mało o nim wiem. 
Dopiero chwilę później zaczęło do mnie docierać, że ktoś napisał piosenkę specialnie dla mnie. To nie było przecież coś zwykłego. To nie tak jakby dał mi prezent materialny. To było dla mnie coś cenniejszego niż wszystkie skarby zgromadzone na tej Ziemi.
     -Wow-szepnęłam, nadal stojąc jak wryta.
     -Z gitarą brzmiałoby o niebo lepiej-wzruszył ramionami, krytykując samego siebie. Według mnie to było całkowicie idealne i nie wierzyłam, że mogłoby być coś lepszego.
     -Dobranoc-powiedzieliśmy równocześnie, wychodząc z pokoju dzieciaków. Usiedliśmy na moim łóżku, a ja nadal nie mogłam wyjść z zachwytu.
    -Ja nawet nie wiem co mam ci powiedzieć, Justin, nie ma słów, które odzwierciedlałyby to co czuję właśnie teraz. Nie wiedziałam, że ty coś do mnie czujesz. Myślałam, że już na zawsze będę mogła mieć jedynie wyobrażenie nas w związku. Ty mógłbyś mieć każdą, a ja..-szepnęłam, chcąc się nie rozpłakać, ale łzy ciągle napływały mi do oczu. Tak bardzo czekałam na moment, w którym powiemy co czujemy. Tyle razy przed snem wymyślałam sobie jakby to miało wyglądać. Śniłam o tym jak całowaliśmy się za pierwszym razem.
     -A wiesz, że myślałem zupełnie to samo? Nie chciałbym żadnej innej. Jesteś najpiękniejszą dziewczyną jaką do tej pory widziałem-mały uśmiech pojawił się na jego ustach, przysuwając się powoli do mnie i objął ramieniem moją talię.
     -Ta piosenka jest przepiękna
     -A co jeśli ci powiem, że jest jeszcze kolejna zwrotka?-zaśmiał się, składając mokry pocałunek na moim policzku i miałam nadzieję, że będzie robił to częściej.
     -Well I can tell you're afraid of what this might do
Cause we got such an amazing friendship and that you don't wanna lose
Well I don't wanna lose it either
I don't think I can stay sitting around while you're hurting babe
So take my hand
Did you know you're an angel? who forgot how to fly
Did you know that it breaks my heart everytime I see you cry
Cause I know that the piece of you's gone everytime she done wrong
I'm the shoulder you're crying on*
     -Ale to nie znaczy, że nie będziemy od teraz przyjaciółmi tak? Masz rację nie chcę stracić tej relacji. Chcę żebyś był moim chłopakiem, ale również nadal moim najlepszym przyjacielem-przecież to właśnie od przyjaźni się wszystko zaczęło, nie chciałam by to wszystko wyparowało. 
     -Oczywiście, że nadal nimi będziemy, nie wyobrażam sobie, aby było inaczej.
     -Jesteś idealny, wiesz?-spytałam, ale i tak nie czekałam na odpowiedź, dotykając jego zaciśniętej szczęki, z chwilą gdy usiadł obok mnie. Wyglądał jakby się nad czymś zastanawiał.
     -Chciałem ci to powiedzieć już tyle razy. Chciałem cię kiedyś obudzić, śpiewając to lub przez przypadek zostawić tekst tej piosenki, w zasięgu twojego wzroku, żebyś go znalazła i przeczytała przez swoją ciekawość. Wiesz, chciałem, aby było tak jak w tych wszystkich książkach lub filmach, ale nie wyszło. Po prostu po tym pocałunku nie wytrzymałem i oczywiście musiałem powiedzieć to w taki idiotyczny sposób-wyznał, a na koniec prychnął cichutko. To wszystko było naprawdę strasznie urocze. Wiedziałam, że Justin jest właśnie takim typem chłopaka-bardzo uczuciowym.
      Chwycił między palce pogniecioną kartkę papieru i zaczął śledzić oczami pojedyncze słowa tekstu. Przyjrzałam się ukradkiem temu co czytał, a moje oczy rozszerzyły się. Natychmiastowo wyrwałam mu skrawek papieru z rąk i schowałam do kieszeni spodni. Moje policzki zapłonęły rumieńcem, teraz wyglądałam jak dorodny burak.

      -Aww-zagruchał , zakładając rękę na moje ramię.
     -Daj mi dokończyć, noo skarbie, proszę-powiedział słodko, przytulając mnie do swojej klatki piersiowej. Kolejna fala zażenowania uderzyła w moje policzki, sprawiając że stały się jeszcze bardziej różowe.
     -Ja zaśpiewałem piosenkę o tobie, dla ciebie, więc chociaż pozwól mi przeczytać ten wiersz, przecież nie każę ci stać i recytować tego przede mną, choć nie ukrywam, że bardzo bym chciał-uśmiechnął się jakby chciał mnie zachęcić, ale ja nie miałam zamiaru mu tego pokazywać, zwyczajnie się wstydziłam. 
     -Nie-odpowiedziałam krótko. Może i byłam złośliwa, ale po prostu w tym momencie ten wiersz wprowadzał mnie w zażenowanie, kiedyś, gdy go pisałam wydawał się o wiele lepszy. Był beznadziejny w porównaniu do piosenki, którą napisał Justin. On miał do tego talent, a wszystko co pisałam ja było denne i bezsensu.
     -Wiesz, że i tak to kiedyś przeczytam-zaśmiał się złośliwie, całując mnie krótko w usta. Wystawiłam język w jego stronę, a on w ułamek sekundy znalazł się bardzo blisko mojej twarzy i go polizał.
    -Fuu, jesteś obrzydliwy!-pisnęłam i skarciłam go wzrokiem, wycierając język w rękaw.
    -No wiesz, jesteś słodka, chciałem spróbować-siedziałam i patrzyłam na jego poważną minę aż w końcu nie wytrzymałam i wybuchnęłam niekontrolowanym śmiechem, a on razem ze mną.
     -Jesteś głupi-dodałam, kiedy zaczął udawać Sida z Epoki Lodowcowej.
     -A czy mówił ci kiedyś ktoś, że jesteś piękna?-powiedział, naśladując króla Juliana.
     -Kogo jeszcze umiesz naśladować?-zapytałam, wycierając łzy z kącików oczu, które zebrały się w nich poprzez nieustanny śmiech.
     -Mogę naśladować ciebie-powiedział piskliwym głosem. Walnęłam go w ramię, podczas gdy grymas pojawił się na mojej twarzy.
     -Ja nie mam takiego głosu-powiedziałam i ponownie wystawiłam język.
     -Nie pokazuj języka, bo ci krowa nasika-zagroził palem, a ja zaniosłam się gromkim śmiechem po raz kolejny. Wszystkie zmartwienia, które zaprzątały mi głowę do tej pory, odpłynęły. nie sądziłam, że Justin może dać mi tyle szczęścia przez takie zwykłe czynności jak po prostu bycie obok mnie.
     Położyłam się obok niego i zaczęłam patrzeć na każdy detal jego twarzy. Miał nieskazitelną cerę, opaloną, ale też nie za bardzo, tak w sam raz. Na twarzy miał kilka drobnych pieprzyków, które dodawały mu uroku.
     -Ja zdaję sobie sprawę, że jestem zniewalająco przystojny, ale nie musisz się tak na mnie łapczywie patrzeć-zaśmiał się, ale ja i tak nie zaprzestałam przyglądaniu mu się. Oddychał spokojnie, wypuszczając powietrze przez swoje wycięte w serce usta. Przeniosłam wzrok na jego czekoladowe oczy. Jego powieki zamykały się na coraz dłuższe chwile.
     -Jesteś zmęczony-stwierdziłam, odgarniając włosy z jego czoła, tego dnia nie postawił ich na żel, przez co wyglądał bardziej młodzieżowo.
     -Co?-spytał, otwierając oczy.
     -Mówiłam, że jesteś zmęczony, oczy ci się same zamykają.
     -Więc chodźmy-powiedział radośnie i wstał. Pokręciłam głową, wzdychając cicho. Stał przede mną z nieodgadniona miną, a ja musiałam mu przecież wszystko powiedzieć.

Justin 
     Więc chodźmy-przeciągnąłem się i wstałem, a na mojej twarzy rozciągnął się szeroki uśmiech. Byłem szczęśliwy, bo wreszcie, bez żadnych obaw i zahamowań mogłem okazywać jej uczuciam, nie bojąc się, że przekroczę granice przyjaźni. Pokręciła głową, smutniejąc.
     -Więc... ty idziesz-poprawiła mnie, podnosząc głowę do góry. Zmarszczyłem brwi, nie zbyt rozumiejąc co miała na myśli. Przez ostatnie tygodnie mieszkała u mnie i nie było żadnego problemu, co się zmieniło?
     -Nie rozumiem-powiedziałem śmiało i ponownie usiadłem na twardy materac.
    -Ja tu zostaję, ty wracasz do domu-wyjaśniła.
    -Nie-zaprzeczyłem. Nie mogłem pozwolić, aby coś znowu jej się stało w tym patologicznym domu. Nie była tu ani troche bezpieczna. 
    -Nie, nie, nie! Nie pozwolę, a by coś ci się stało-niemalże krzyknąłem, byłem mocno tym wszystkim zdenerwowany, a mój wesoły nastrój zmienił się w coś zupełnie innego z minuty na minutę.
    -Nie bądź samolubny, okej? A co z dzieciakami? Nie widziałeś skaleczenie na twarzy Bradleya? Jak myślisz, kto mu to zrobił?-zaczęła, a ja powoli to wszystko pojmowałem.
    -Nie chcę by ten cały bajzel dotyczył też ich. Może ranić mnie, ale nie pozwolę, aby stało się coś bradowi i o mój boże, małej Lily. Ich krzywda boli mnie o wiele bardziej niż jakiekolwiek uderzenie, nie rozumiesz tego?-nawet się nie zorientowałem, w którym momencie z jej oczu zaczęły lecieć łzy.
    -A ty nie rozumiesz jak bardzo boli mnie to, że z każdym kolejnym dniem na twoim ciele jest coraz to więcej siniaków? Nie rozumiesz, że boli mnie to jak widzę w twoich oczach coraz większy smutek? Myślisz, że jak uśmiechniesz się do mnie to tego nie widzę, ale to nie prawda. Kurwa, po prostu boję się o ciebie! Nie rozumiesz?!-sam byłem bliski płaczu, ale nie chciałem znów okazywać swojej słabości. Ona miała widzieć we mnie wsparcie i ochronę, a nie chłopczyka, który się ciągle rozkleja lecz najgorsze było to, że moje pięści się zacisnęły, a ja nie miałem nad tym żadnej kontroli. Bałem się, że przestanę nad tym panować i sam zrobię jej krzywdę, a przecież tego chciałem najmniej.
      -To nie zmienia faktu, że muszę się nimi opiekować! Co ja sobie w ogóle myślałam, uciekając z domu. Myślałam, że nagle wszystkie moje problemy się rozwiążą. Jestem pierdoloną kretynką-prychnęła i pokręciła głową, wkładając swoje małe dłonie we włosy.
     -Nie pozwolę ci tu zostać. Nie ma mowy!-wciąż stawiałem na swoim. Powoli nawet zaczynałem rozumieć, że nie chodzi mi tylko o zapewnienie jej bezpieczeństwa lecz również o to, że przyzwyczaiłem się do jej obecności i nawet przez te kilka dni gdy była w szpitalu, będąc w domu po prostu mi jej brakowało.
     -Dlaczego ty nic nie rozumiesz?!-wrzasnęła, wyrzucając ręce w górę. Sam byłem tak samo zdenerwowany.
    -To zabierzemy dzieciaki ze sobą, mamy jeszcze wolne pokoje-odparłem, a ta zaniosła się śmiechem.
    -Jak ty to sobie w ogóle wyobrażasz, co? Powiem "Hej mamo! Właśnie zabieram twoje dzieci, do zobaczenia"?-każde słowo, które wydobyło się z jej ust, przesiąknięte było ironią, a ja zdałem sobie sprawę, że to faktycznie niemożliwe.
    -No to nie wiem co możemy zrobić, ale nie pozwolę, a by tak kobieta znowu cię skrzywdziła, jasne?
    -No to mamy mały problem, bo ja nie zamierzam nigdzie iść.
    -To najwyżej zaciągnę cię tam siłą-uśmiechnąłem się lekko, chcą rozładować tą całą, nieprzyjemną atmosferę krzyków i niezgodności. Leila zaczęła się głośno śmiać, dobrze było widzieć ją taką.
    -Co cię tak śmieszy?-spytałem wciąż nie przestając się uśmiechać.
    -Jesteśmy w związku od jakiejś godziny, a już zdążyliśmy się pokłócić-jej śmiech rozniósł się po całym pokoju, nie omijając żadnego jego zakątka. W pewnym momencie chciałem przypomnieć jej o tym, że dzieciaki śpią, ale nie potrafiłem. Nie potrafiłem, bo widok jej tak bardzo radosnej jak w tym momencie, nie zdażał się zbyt często, dlatego po prostu nie miałem serca jej tego przerywać. wytarła niewidzialne łzy z kącików jej oczy i przytuliła się do mnie. Położyłem dłonie na jej plecach. Aktualnie trzymałem w ramionach swój cały świat. Nie potrzebowałem niczego innego tylko świadomości, że mam ją przy sobie.
     -To może uczcimy naszą pierwszą kłótnię, co?-spytałem, układając usta w dzióbek.
     -Jeszcze czego-prychnęła.
     -W takim razie zadzwoń do mnie jakby coś się stało, od razu przyjadę.
     -Tylko czym? Tosterem? Nie mam telefonu-zaśmiała się dość niezręcznie. Faktycznie, przeciez nigdy nawet nie wymienialiśmy się numerami. Wciągnąłem powietrze do ust, otrzymując cichy świst. Traciłem powoli nadzieję, że znajdziemy jakiekolwiek rozwiązanie.
     -Okej, no to może ja zostanę dzisiaj u ciebie na noc, co? A potem się coś wymyśli-powiedziałem, mając nadzieję, że się zgodzi. Chciałem być jak najbliżej niej, szczególnie teraz kiedy wszystko między nami stało się jasne. 
     -Uhm, okej, ale nie mamy tylu łóżek-powiedziała, pesząc się. Kochałem w niej tą całą wrażliwość. Kiedyś uważałem, że to nie jest zbyt dobra cecha charakteru, ale nie wyobrażałem sobie Leili innej. Była urocza za każdym razem, gdy jej policzki stawały się różowe, za każdym razem, gdy spuszczała głowę z zażenowania lub jąkała się.
     -Wiesz, możemy spać razem, mnie to przeszkadza. Przytulę cię i się zmieścimy-uśmiechnąłem się i tak jak myślałem, speszyła się. 
     -A tak naprawdę wystarczy jak dasz mi kołdrę i poduszkę. Mogę spać na podłodze-mimo wcześniejszych tekstów, nie chciałem aby czuła się nieswojo.
     -Nie, ja śpię na podłodze, ty na łóżku. Jesteś moim gościem-uśmiechnęła się, otwierając szafę, z której wyciągnęła nową pościel.
     -Chyba sobie żartujesz. Moja księżniczka musi się wysypiać-objąłem ją od tyłu, składając kilka pocałunków na jej szyi, z której uprzednio zebrałem kilka kosmyków czekoladowych włosów. Nie mogłem pozwolić, aby przeze mnie moje kochanie rano obudziło się z bólem pleców.
     -Ale..-zaczęła lecz nie miałem zamiaru pozwolić jej dokończyć. Wyrwałem kołdrę z jej rąk i położyłem ją na podłogę, siadając na niej.
     -Żadnych ale-zaśmiałem się, jęknęła cicho, tupiąc nogą.
     -Nie zachęcaj mnie tak, bo nie wytrzymam.
     -Przestań być taki sprośny, bo nie wytrzymam z tobą-nie musiałem nawet na nią patrzeć, bo i tak wiedziałem, że się zarumieniła przez co uśmiechnąłem się zwycięsko.
     Gdy wyszedłem z łazienki, od razu skierowałem się do pokoju mojej dziewczyny. Na moją twarz wpełzł uśmiech, kiedy zobaczyłem, że już smacznie śpi, chociaż zadeklarowała mi, że poczeka na mnie i jeszcze porozmawiamy. Nachyliłem się nad nią i pocałowałem ją w czółko. Oddychała spokojnie, a ja nie mogłem się napatrzeć. Cieszyłem się, że wreszcie mogłem nazywać ją swoją.
______________________________________________________
CZYTASZ=KOMENTUJESZ+MOTYWUJESZ <3

Ciekawe czy uda mi się 

napisać i wstawić rozdział
jeszcze w tym tygodniu...
Trzymajcie kciuki
https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEh8JOzolAD4hNJ7P86OY8ZJHg8Md7CTVTH5lxUY5OQD7qjYCfUGBSePcKRKgj3FXLAkXF3kjHRsmesA7Ut6HSS8aRZ8gcdRn9jS3ObQdPUEFwZCTA7RA43gWTX34uaPFw5abYg7moCpwNIL/s320/tumblr_lwxeows4OD1r4kfic.gif
Polecam-http://as-long-as-you-love-me-jbff.blogspot.com/?m=1n
*oczywiście chodzi o piosenkę Justina "Fall" musiałam zmienić dwa słowa by pasowało do zaistniałej sytuacji ;D
PS: NAJDŁUŻSZY ROZDZIAŁ!

wtorek, 7 lipca 2015

22.-Boyfriend.


 No one
     Przeszedł długość pokoju po raz setny tego wieczoru. Palce Justina zatopione były w jego bujnych włosach, w odcieniu jasnego brązu. Miał mętlik w głowie, nie wiedział co myśleć o jego wcześniejszym zachowaniu. Był człowiekiem zwykle spokojnym, ale gdy w grę wchodziły sprawy głęboko zasiedziane w jego sercu, emocje wygrywały walkę z granicami przyzwoitości i ze zdrowym rozsądkiem, sprawiając, że nie panował nad sobą.
     -Kurwa!-krzyknął zabierając puchar z szafki. Przyglądał mu się przez chwilę, czytając literki na blaszce. ''I miejsce w konkursie tanecznym". Odchylił rękę tak jakby szykował się do pchnięcia kulą, a potem wyprostował ją, odchylając się. Nagroda trafiła w gipsową ścianę, zmieniając kompletnie swój kształt. Na malowanej powierzchni zostało niemałe wgniecenie, a kawałek gipsu opadł na podłogę. Zwykle w takich momentach wyładowywał złe emocje w śpiewie, tańcu czy też w jakimś innym sporcie, ale teraz nie miał na to wszystko czasu. Musiał odprawić swoją wartę u Leili w szpitalu, ale nie wiedział jeszcze, że szatynki już tam nie ma.
     Dziewczyna wytarła łzy, gdy jej matka zagroziła, że jeśli nie będzie zachowywać się dobrze to stanie się jej krzywda. Jakie wielkie było jej zdziwienie gdy okazało się, że nie muszą iść na piechotę ani jechać autobusem czy innym środkiem komunikacji miejskiej. Kobieta złapała córkę za ramię, ale teraz nie tak mocno jak wcześniej i pokierowała się z nią w stronę samochodu. Kiedy Leila zobaczyła James'a, uspokoiła się nieco, zrozumiała też dlaczego jej matka nie była pijana. Można nawet powiedzieć, że cieszyła się, bo wiedziała, że rodzicielka w takiej sytuacji nic jej nie zrobi.
     Mężczyzna wysiadł z pojazdu, całując Kate krótko w usta po czym schylił się by ucałować małą dłoń Leili. Partner jej matki był odpowiedzialnym człowiekiem lecz po uszy zakochany w kobiecie nie zauważał niczego niepokojącego w jej zachowaniu. Wsiedli do samochodu z uśmiechami na twarzy można by było powiedzieć się sprawiają wrażenie szczęśliwej rodziny.
      Leila stukała niespokojnie siedzenie wykonane ze skóry. Nie wiedziała czy potrafi udawać że wszystko jest w porządku, obawiała się że powie coś nie tak i wszystko zepsuje. Nawet chwilę myślała nad tym, aby powiedzieć o wszystkim Jamesowi, ale wiedziała, że nie uwierzyłby. Myślała że gdyby ktokolwiek się dowiedział, automatycznie wszyscy spojrzeliby na nią jak na ducha, ale nie zauważyła tego, że nie wszyscy ludzie są źli. Było wiele osób które ruszyłyby do niej z pomocą i wsparciem. Pogrążona w myślach które odbijały się w jej głowie, nie zorientowała się nawet że ktoś się jej o coś zapytał. Dopiero gdy usłyszała donośny dźwięk klaksonu obudziła się z rozmyślań i podniosła głowę, mężczyzna uśmiechnął się przyjaźnie.
     -Dlaczego byłaś w szpitalu?-spytał z zaciekawieniem dostrzeganym w oczach.
     -Emm, znosiłam kartony z książkami z biblioteki..i nic n-nie widziałam, ominęłam jeden schodek i spadłam, niezdara ze mnie-wzruszyła ramionami w obawie, że ktoś dostrzeże nieszczerość, ukrytą za jej niepewnymi ruchami. Przełknęła ślinę, modląc się aby to złapał i nie zadawał więcej zbędnych pytań.
     -Każdemu może się zdarzyć-powiedział z lekkim uśmiechem na ustach. Leila cieszyła się, że w życiu matki pojawił się ktoś tak jak on, miała nadzieję że może on coś w niej zmieni.
     Stawiając jedną stopę na parkingowym chodniku, do głowy wpadł jej chaotyczny pomysł, aby znów uciec z domu i poszukać posiadłości Justina, w której przebywała przez ostatnie tygodnie. Chciała być na tyle odważna by po prostu wziąć nogi w zapas i biec, jednak bała się konsekwencji takiego czynu.
     Zatrzasnęła za sobą drzwi i udała się do kamienicy. Poczuła się okropnie, gdy wkroczyła na pierwszy schodek. Nie chciała tam wracać. Szła powoli za James'em i Kate, obawiając się, że ktoś dostrzeże jej złe samopoczucie. Otworzyła drzwi, wchodząc do mieszkania. Weszła na górę, chcąc zobaczyć dzieciaki. Słysząc tupot małych nóżek, pozwoliła, aby drobny uśmiech wpełzł na jej twarz. Rodzeństwo było powodem jej radości.
     -Leila!-pisnęła dziewczynka, oplatając rączkami chude ciało szatynki. Lily stęskniła się za siostrą, nie rozumiała sytuacji, które działy się w tym domu, nie wiedziała dlaczego dziewczyna zostawiła ich na tak długo. Leila podeszła do brata, który siedział ze spuszczoną głową na łóżku, zaniepokoiła się jego zachowaniem, bo to on zawsze ją pocieszał, a nie na odwrót.
     -Co jest?-spytała, składając pocałunek na jego głowie, pokrytej bujną czupryną. Nie odowiedział nic tylko wtulił się w nią, a jego kilka łez skapnęło na koszulkę siostry. Tęsknił za nią, ale jednocześnie miał do niej żal za to, że zostawiła ich na tak długo. Podniósł głowę, spoglądając w jej oczy. Jej źrenice rozrzeszyły się kilkukrotnie, zauważywszy rozcięcie na jego policzku. Złapała jego twarz w dłonie, nie kryjąc przerażenia.
     -Mój Boże, Bradley-wydobyła z siebie kilka słów, nie mogąc nic zrozumieć.
     -To mama?-spytała, czując jak złość zbiera się w jej ciele . Obiecywała sobie, że nie pozwoli, aby ich matka wyładowywała złość na którymś z rodzeństwa. Pokiwał głową twierdząco. Czuł się źle, bo mimo to, że wyrządzona krzywda przez kobietę na nim to tylko cząstka tego czego doświadczała Leila na co dzień to dopiero teraz do niego dotarło jak cierpiała jego siostra, a on nie stawał w jej obronie. Był jedynym facetem w rodzinie i czuł się odpowiedzialny za jego siostry mimo, że miał dopiero jedenaście lat.
     -Przepraszam cię, słoneczko. Tak strasznie cię przepraszam-szepnęła, odgarniając czarne loki z jego czoła. Poczucie winy górowało w jej organizmie, nigdy nie chciała żeby cierpiał. Pocałowała jego policzek, uśmiechając się. Mimo, że dom budził u niej strach i wewnętrzny paraliż to cieszyła się, że ich zobaczyła. Lily wskoczyła na kolana siostry, przytulając się do niej.
    -Kocham was, straaasznie mocno-powiedziała całując ich w główki.
    -Dzieciaki! Obiad!-krzyknęła ich matka jak gdyby nigdy nic. Udawała przed James'em, że wszystko jest w porządku.
    -Chodźcie-westchnęła, podnosząc się z łóżka. -Ja się przebiorę i już zaraz schodzę-uśmiechnęła się do nich, gdy otwierała szafę. Wyciągnęła czarne, stare rurki, które kolorem bardziej przypominały ciemny odcień szarości oraz flanelową, niebieską koszulę. Przebrała się szybko, chcąc oszczędzić sobie oglądania własnego ciała, bo ta niewinna czynność sama w sobie sprawiała jej przykrość, nienawidziła patrzeć na fioletowe obszary swojego ciała. Zeszła powoli po schodach, czując, że kręci jej się w głowie, ale zignorowała to. Błąd.
     Usiadła przy stole, nalewając sobie zaledwie połowę chochli zupy, z przyzwyczajenia bała się, że potem jej rodzeństwo będzie chodziło głodne, nie chciała tego. Wiedziała, że potrzebowali odpowiednich witamin by dobrze się rozwijać.
     Justin szedł szpitalnym korytarzem zatykając nos, nie znosił zapachu tego niby czystego powietrza połączonego z oparami leków. Kiedy dotarł do sali w której przebywała Leila przetarł oczy, marszcząc brwi. Najpierw pomyślał, że pomylił pomieszczenie, piętro, szpital, cokolwiek, ale gdy upewnił się że to na pewno tu, przeraził się. Przetarł dłońmi tył głowy zastanawiając się co ma zrobić.
     -Zostawiłem panu telefon nie po to by pana liczba znajomych się powiększyła, tylko po to by pan do mnie zadzwonił gdy Leila się obudzi-warknął, oskarżycielsko w stronę lekarza, którego zatrzymał na korytarzu. Przecież zaświadczył, że zadzwoni gdy coś się zmieni. Justin wiedział że następnym razem nie spuści jej z oka, chociaż miał nadzieje, że już nic podobnego się więcej nie wydarzy.
     -Przepraszam cię bardzo, chłopcze, ale kompletnie wyleciało mi to z głowy, ponadto myślałem, że matka cię o tym poinformuje-odparł doktor, nie chcąc wszczynać głębszej dyskusji. Szatyn chwilę zastanawiał się nad jego słowami aż w końcu w jego głowie zapaliła się czerwona lampka. Przecież sam tutaj skłamał, że z bratem Leili więc nie chodziło o Pattie, tylko o mamę szatynki, która już dawno zabrała dziewczynę do domu.
     -Czyli ona pojechała do domu tak?-szatyn przełknął ślinę ze zdenerwowania i zaniepokojenia.
     -Tak, pani Kate odebrała ją jakieś 5 godzin temu-potwierdził to kiwnięciem głowy i wyminął chłopaka, zabierając się za papierkową robotę w swoim gabinecie.
     Justin nie chciał tracić czasu więc od razu wsiadł w samochód i pojechał pod kamienicę dziewczyny. Wysiadł z samochodu i wszedł na odpowiednie piętro by zobaczyć czy z dziewczyną jest wszystko w porządku martwił się o nią i wiedział że po pobycie w szpitalu była bardzo osłabiona. Bicie jego serca przyśpieszyło z chwilą, gdy usłyszał otwieranie drzwi, w które chwilę wcześniej pukał. Stanął w nich James który ze zdziwieniem przyglądał się młodzieńcowi, a on odpłacał mu się tym samym.
     -Tak, o co chodzi?-spytał mężczyzna drapie się po głowie
     -Ja chciałem sprawdzić co u Leili...-odparł odrobinę speszony
     -Jesteś jej chłopakiem?- nie skrywał zdziwienia pytając o to, ponieważ jego partnerka nie mówiła mu o tym fakcie, ale chciał się czegoś o nim więcej dowiedzieć.
     -Znaczy ja, my, my-jego język zaczął się plątać i nie za bardzo wiedział z jakiego powodu, przecież powinien po prostu, zwyczajnie zaprzeczyć i byłoby po sprawie. Zanim Justin zdołał cokolwiek powiedzieć, głos James'a rozbrzmiał po pokoju.
     -Leila! Twój chłopak przyszedł!-krzyknął odrobinę za głośno, a dziewczyna natychmiast poderwała się z krzesła, wiedziała że chodziło o nikogo innego jak o Justina. Chciała go po prostu zobaczyć i podziękować za wszystko co dla niej zrobił, gdyby nie on teraz prawdopodobnie nadal leżałaby w szpitalu, nie mogąc się wybudzić.
      -Wszystko w porządku?- spytał przeciągając ją za rękę do siebie. Pokiwała głową, ale tak naprawdę nie czuła się dobrze, nie chciała nikogo martwić swoim samopoczuciem ani robić nikomu więcej problemów uważała, że już wystarczająco Justin dla niej zrobił.

Justin
      -Wszystko w porządku?-spytałem i złapałem za jej dłoń, przyciągając dziewczynę do siebie. Pokiwała głową, mówiąc, że wszystko jest okej ale i tak nie mogłem w to do końca uwierzyć, niepewność w jej oczach skrywała jakieś tajemnice które chciałam odkryć, ale nie mogłem, nie mogłem dotrzeć do jej umysłu i najzwyczajniej na świecie pomóc.
     -Może zaprosisz kolegę do środka?-zaproponował mężczyzna, który wcześniej otworzył mi drzwi. Nadal nie wiedziałem jak ma na imię i kim jest. Leila zaprosiła mnie gestem ręki do środka, a ja wszedłem do pomieszczenia. Mieszkanie wyglądało zupełnie inaczej niż podczas ostatniego mojego pobytu tutaj. Było czysto i nie czuć było żadnego przykrego zapachu. Nie wiedziałem kto mógłby się tym zająć. Na pewno nie Leila, no ale tu przecież tylko ona była taką odpowiedzialną i pracowitą osobą. Usiadłem przy stole, uprzednio witając się z Lily i Bradleyem. Zaniepokoił mnie dziwny ślad na jego policzku, ale postanowiłem, że porozmawiam o nim z Leilą później. W między czasie dziewczyna szepnęła mi na ucho żebym udawał, że wszystko jest dobrze, a potem mi to wszystko wytłumaczy.
     -To.. od kiedy jesteście razem?- spytał James. Leila zakrztusiła się jedzeniem, ale szybko to ukryła, co było dość komiczne. Na początku nie wiedziałam czy temu zaprzeczyć, ale w końcu stwierdziłem, że to nawet dobra zabawa. Położyłem swoją dłoń na małej dłoni Leili i zacząłem mówić.
     -Jesteśmy razem już ponad miesiąc i jest to najlepszy miesiąc w moim życiu-powiedziałem próbując ukryć śmiech, gdy ona chowała twarz w włosach i już nie wytrzymywała.
     -Jak się poznaliście?-dopytywał i widać było, że był naprawdę zainteresowany, nie tak jak jej matka, która przyglądała się swoim paznokciom.
     -W szkole i od tamtego czasu lubię to miejsce, bo zawsze przypomina mi ją-uśmiechnąłem się słodko do niej i dotknąłem swoim kolanm jej, ale w środku oboje padaliśmy ze śmiechu. Mimo to, że to było tylko na pokaz, cieszyłem się, że mogłem się do niej tak "zbliżyć".
     -My sprzątniemy, a wy dzieciaki idźcie na górę-powiedział jak się okazało-James. Był naprawdę spoko facetem, ale zastanawiałem się co on tu właściwie robił.
Weszliśmy na górę, oczywiście nie mogłem się powstrzymać, aby chociaż przez chwilę nie spojrzeć na jej pośladki tak dobrze wyglądające w tych rurkach.
     -Kto to jest ten cały James?-spytałem, rozkładając się na jej łóżku. Ciekawiło mnie to, tak jak wszystko co chociaż w jednym procencie dotyczyło szatynki.
     -Chłopak mamy-zaśmiała się bez humoru, a mnie zamurowało. To dlatego jej matka nie była taka agresywna. A ten facet? Nie mi to oceniać, ale w ogóle do siebie nie pasowali. Miałem nadzieję, że jak najszybciej przejrzy na oczy lub chociaż zmieni panią Simpson.
     -Co jest z twoją ręką?-spytałem zdziwiony kolejnym faktem.
     -Jest złamana, a właśnie! Możesz mi się podpisać!-pisnęła radośnie i przyniosła mi mazaki z pokoju swojego rodzeństwa.
     -Poważnie?-parsknąłem śmiechem, wybierając kilka kolorów.
     -Nie psuj moich marzeń-wydęła wargi przez co wyglądała cholernie uroczo. Zgodziłem się i zacząłem rysować po skrawku gipsu.
    -Tylko nie patrz!-ostrzegłem. Gdy skończyłem uśmiechnąłem się szeroko w jej stronę i pokazałem jej moje dzieło.
     -Wow, naprawdę nieźle. Później zostawię ten gips na pamiątkę-uśmiechnęła się do mnie, a ja kompletnie odpłynąłem w tym widoku, chciałem by zawsze była tak szczęśliwa.
     -Dziękuję, Justin. I nie tylko za ten podpis-zaśmiała się krótko.
    -A za co?-spytałem, z uśmiechem wymalowanym na twarzy.
    -Za to, że mnie uratowałeś, gdyby nie ty to nadal pewnie bym leżała w tym durnym szpitalu-odpowiedziała poprawiając włosy.
    -Nie ma za co, księżniczko-odparłem, nie mógłbym przecież postąpić inaczej, była dla mnie najważniejsza.
    -Nie wiem jak Ci się odwdzięczę-westchnęła, smutniejąc.
   -A ja wiem-uśmiechnąłem się łobuzersko w myślach, wskazując na swój policzek. Podniosła brew do góry, chcąc się dowiedzieć o co mi dokładnie chodzi.
   -No dalej, całuj-postukałem, w kawałek mojej twarzy wystawiając go w jej stronę. Pochyliła się nade mną, chcąc pocałować mój policzek, a ja w ostatniej chwili przycisnąłem jej usta do swoich. Otworzyła szeroko oczy, a ja zacząłem pracować ustami, muskając lekko jej wargi. Wplątałem prawą  dłoń w jej włosy jakbym chciał zatrzymać ją jak najdłużej przy sobie. Drugą dłoń ułożyłem z boku jej szyi, głaszcząc kciukiem jej zaróżowiony policzek. Z czasem zaczęła ze mną współpracować, a jej wargi pewnie współgrały z moimi. Smakowałem jej ust, chcąc zapamiętać ich każdy szczegół. Przyjęła wygodniejszą pozycję, co oznaczało, że siedziała centralnie na moim kroczu, nie zdawała chyba nawet sobie z tego sprawy. Moje dłonie zaczęły błądzić po jej ciele, zatrzymując się tuż nad jej tyłeczkiem. Jęknęła cicho w moje usta, a moje spodnie stały się ciaśniejsze. Pociągnąłem jej wargę, a następnie odsunęliśmy się od siebie dysząc. Patrzyliśmy na siebie przez chwilę, analizując to co właśnie się wydarzyło.
     -Co to było-spytała, ale brzmiało to bardziej jak twierdzenie. Jej policzki stały się purpurowe z chwilą gdy spojrzała w dół i spostrzegła wybrzuszenie w moich spodniach.
     -To przez ciebie-zaśmiałem się, całując krótko jej usta. Podniosłem się do pozycji siedzącej, biorąc kosmyki jej włosów między palce i zacząłem się nimi bawić podczas gdy ona bacznie mi się przyglądała.
     -Wiesz.. tak sobie myślałem... Bardzo cię lubię, sprawiasz, że się uśmiecham i.. hmm.. Czy chciałabyś zostać moją dziewczyną?-kurwa to była najgorzej sformułowana wypowiedzieć jaka kiedykolwiek wydostała się z moich ust. Spierdoliłeś, Bieber.
__________________________________________________________________________________
CZYTASZ=KOMENTUJESZ
Jeśli są jakieś błędy to piszcie, ja jestem nieprzytomna.
Jak myślicie co będzie dalej? ;3
Ja mam dwie opcje i w sumie dwie mogą być ciekawe, ale narazie nie wiem, którą wybrać
Aaa, w czwartek jadę do Anglii-marzenia się spełniają.


poniedziałek, 22 czerwca 2015

21.-Lucky you.


Leila
     Miałam wrażenie, że otwierając oczy, powiekami podnoszę kilkukilogramowe ciężary. Gdy jednak udało mi się, od razu tego pożałowałam. Jasne słońce przeszło przez moje źrenice, rozpowszechniając dziwne uczucie mrowienia po całym ciele. Gdy chciałam przekręcić się na lewy bok po prostu nie mogłam. Coś trzymało moje ciało w jednej pozycji, ale nie wiedziałam czy to tylko moje wyobrażenia. Otworzyłam usta by kogoś zawołać, ale jedyne co się z nich wydobyło to żałosny, stłumiony jęk. Czułam się okropnie, jak nigdy dotąd. Miałam wrażenie, że moje gardło jest rozszarpywane przez jakąś gigantyczną, niewidzialną siłę lub, że właśnie płonie. Gdy moje oczy przyzwyczaiły się do białego światła, padającego z wielkich lamp prosto na moją twarz zorientowałam się, że byłam w miejscu, którego tak bardzo nienawidziłam. Obróciłam głowę w prawo lewo patrząc na moją chudą rękę. Obok niej znajdował się niebieski, wyróżniający się przycisk. Z wcześniejszych pobytów w szpitalu wiedziałam, że wciskało się go gdy coś się działo, a to, że się obudziłam to chyba też był powód, prawda? Przycisnęłam go lekko bojąc się, że uszkodzę siebie, a co gorsze jakiś szpitalny sprzęt, za który przyszłoby mi płacić.
     Do sali w pośpiechu wbiegła drobna dziewczyna potykając się przy okazji o stojące tuż przed drzwiami krzesło. Chciałam zaśmiać się przyjaźnie, ale nawet tego nie byłam w stanie zrobić. Spojrzała na mnie pesząc się.
     -Ch-chce pani się napić?-spytała z chwilą zawahania i poprawiła okulary na swoim nosie. Widać było, że dopiero się uczyła. Swoim zachowaniem całkowicie przypominała mi mnie. Pokiwałam głową twierdząco, nie mogąc nawet przełknąć śliny, zalegającej w mojej jamie ustnej. Podniosła plastikowy kubeczek z wodą i podała mi go. Uniosłem prawą rękę w celu przechwycenia przedmiotu, ale obezwładnił mnie niewyobrażalny ból. Syknęłam cicho nie chcąc uszkodzić swego przełyku. Rzuciłam wzrokiem na rękę i przymrużyłam oczy. Od ponad połowy dłoni przez przedramię i ramię była w gipsie. Świetnie. Pokręciłam głową przykładając drugą dłoń do szyi. Pielęgniarka chyba zorientowała się o co mi chodzi i przybliżyła kubek do moich ust przechylając go lekko. Czułam się trochę jak małe dziecko, które nie potrafi nic zrobić samodzielnie. Gdy za bardzo przechyliła pojemnik z ciepłym napojem, ciecz wylała się na szpitalą koszulę, którą miałam na sobie. Kobieta przeraziła się, co widać było w jej zaszklonych oczach i od razu zaczęła wycierać materiał, ale woda przenosiła się na coraz większą powierzchnię.
     -Przepraszam, przepraszam, przepraszam!-pisnęła, a łzy przysłaniały jej widok przez co straciła równowagę i runęła na ziemię. Zrobiło mi się jej szkoda, bo z jej zachowania można było wywnioskować, że nie jest dobrze traktowana w pracy przez pracowników jak i pacjentów.
     -Spokojnie, nic się nie stało-wychrapiałam, wysilając się nawet na mały uśmiech, z którego wyszedł niestety niewyraźny grymas. Przeraziłam się, mój głos brzmiał zupełnie inaczej niż zwykle. Wszystkie słowa, które powiedziałam przeszły przez moje gardło w okrutnie, bolesny sposób.
     Do sali wszedł lekarz prowadzący, którego już kojarzyłam. Nałożył okulary na nos podchodząc so mnie.
     -No, panienko.. Jesteś wielką szczęściarą. Po takim upadku spodziewaliśmy się wstrząśnienia mózgu lub poważnych uszkodzeń czaszki, a jedynie złamałaś rękę. Oczywiście, liczne stłuczenia pokrywają twoje ciało, ale tego nie dało się uniknąć, szczególnie przy tak małej ilości tkanki tłuszczowej jaką masz-spojrzał na mnie pouczająco, ale co ja mogłam na to poradzić..?
     -Twoja mama zaraz powinna tu być-uśmiechnął się, a moja mina zrzędła. Ostatnie słowa wywołały u mnie nieprzyjemne emocje obiawiające się w łzach, które spłynęły do moich oczu. Moje ciało się spięło, przez co w nogach złapałam skurcz, nie wiedziałam nawet, że tak silnie na to reagowałam.
     -Cz-czy to konieczne?-wydusiłam z siebie, łapiąc się za szyję. Ból stawał się mniejszy, ale wciąż był intensywny i uciążliwy.
     -Oczywiście, nie jesteś jeszcze pełnoletnia, a opiekę nad tobą sprawują twoi rodzice-odpowiedział wciąż zachowując poważną minę.
     -Twoi rodzice-powtórzyłam cicho, ale zdaje się, że lekarz to usłyszał, bo posłał mi pytające spojrzenie. Te dwa durne słowa spowodowały, że wspomnienia wróciły. Pamiętałam jak przeskakiwałam przez kałuże, jedną ręką trzymając dłoń taty, a drugą mamy. Pamiętałam jak zasłaniałam oczy gdy się całowali lub jak płakałam gdy mówili, że spodziewają się drugiego dziecka, Bradleya. To wszystko wciąż krążyło w moich myślach, a w głowie pojawiało się jedno słowo. "Dlaczego?". Dlaczego to wszystko się wydarzyło? Dlaczego człowiek, którego tak bardzo kochałam, który był moim bohaterem zginął? Przecież on na to nie zasłużył. Nie zasłużył na te wszystkie złe rzeczy. Popełnił kilka błędów w swoim życiu, ale był najcudowniejszą osobą jaką kiedykolwiek spotkałam. Pamiętałam jak bujał mnie na huśtawce, gdy byłam znudzona. Jak odbierał mnie ze szkoły, ściągając z moich plecków tornister bym się nie męczyła. Jak kroił mi kanapki na małe kwadraciki, bo innych nie chciałam jeść. Jak opowiadał mi historie na dobranoc, pokaźnie gestykulując przez co śmiałam się zamiast zasypiać. Jak nosił mnie na rękach gdy byłam zmęczona. Jak pocieszał mnie po tym jak dziewczynki w przedszkolu ciągnęły mnie za włosy. Jak mnie przytulał okazując swoją miłość. Nie mogłam pogodzić się z tym, że go już nie było, że już nigdy nie pocałuje mnie w głowę, że już nigdy nie krzyknie mówiąc "obiad jest gotowy!".
Po moim policzku spłynęła jedna łza, która opadła na białą poduszkę, zostawiając po sobie mały, prawie niewidoczny ślad.
     -Uważaj na prawą rękę, to złamanie z przemieszczeniem. Przez kilka dni będzie cię boleć, ale potem będzie wszystko w porządku. Za sześć tygodni masz zjawić się na zdjęcie gipsu i prześwietlenie.
     -Mogę dostać coś na gardło?-spytałam kaszląc. Wypowiedzenie czegokolwiek wiele mnie kosztowało.
     -Chwileczkę-zabrał z szafki flakonik z miętową substancją. Miałam ją wypić, więc tak też zrobiłam. Na początku było w porządku, powiedziałabym wręcz, że przyjemnie, ale potem poczułam jakby mój przełyk palił się w płomieniach wrzącego ognia. Natychmiast popiłam to wodą, którą podała mi ta sama młoda pielęgniarka, która wcześniej zmoczyła moją koszulę.
     -Zostaniesz tu jeszcze kilka dni dopóki wszystko się nie usabilizuje, a teraz sobie odpocznij-oznajmił lekarz odwracając się w stronę drzwi, a w tym samym momencie otworzyły się z impetem, a w nich ukazała się moja mama. Napój, który piłam chwilę temu podskoczył mi aż do gardła pozostawiając po sobie nieprzyjemny smak.
     -Przepraszam, jestem Kathrine Simpson, mama pacjentki. Czy istnieje możliwość wypisania córki ze szpitala?-zdziwiłam się słysząc sposób w jaki wypowiadała kolejne słowa. Nie brzmiała jak osoba pijana i nie wyglądała tak, więc coś musiało się wydarzyć i miałam nadzieję, że dobrego.
     -Istnieje lecz to nie jest dla niej dla niej najlepszym rozwiązaniem. -powiedział lekarz chcąc przekonać moją mamę do zmiany zdania.
     -Nalegam-oznajmiła rodzicielka tupiąc nogą o drewnianą podłogę ze zdenerwowania. W tamtym momencie modliłam się tylko o to, aby doktor miał jakąś nadprzyrodzoną siłę przekonywania innych do swojej racji.
    -Powinna tu jeszcze zostać przynajmniej dwa dni żeby wykonać wszystkie badania powtórnie, ale nie możemy jej tu trzymać siłą. -westchnął, przeglądając moją kartę zdrowia.
    -Nie!-krzyknęłam zupełnie zapominając o moim bólu gardła. Nie chciałam tam wracać. Oboje spojrzeli na mnie wyczekująco. Lekarz ze zdziwieniem wymalowanym na twarzy, a mama ze wściekłością zapisaną w oczach.
    -To znaczy, j-ja, przepraszam-stwierdziłam, że to i tak nie ma sensu. Rodzicielka byłaby na mnie jeszcze bardziej zła.
    -Leila, dasz radę wstać?-spytał posyłając mi niezręczny uśmiech. Pokiwałam głową zdejmując z siebie kołdrę, która dawała mi ciepło.
    -Pielęgniarka przygotuje cię do wyjścia, a panią zapraszam do gabinetu, aby podpisać kilka papierów-chciałam się rozpłakać, ale nikt nie mógł się dowiedzieć, że coś jest nie tak. Justinowi zaufałam więc to i tak dużo. A jeśli o nim mowa to gdzie do cholery podziewał się ten chłopak? Dałabym sobie głową uciąć, że to on złapał mnie gdy spadałam ze schodów. Chciałam żeby był tutaj ze mną, chciałam zobaczyć jego uśmiech, ale to zrozumiałe, że miał ważniejsze sprawy na głowie niż niańczenie mnie.
     Przeniosłam wzrok na swoje nogi i pierwsze co dostrzegłam to duże siniaki pokrywające niemalże każdy skrawek moich ud. Bałam się jak mogła wyglądać reszta ciała.
    -Tu masz swoje ubranie z tamtego dnia-powiedziała podając mi kupkę odzieży. Co miało znaczyć "z tamtego dnia"? Potrząsnęłam głową, odpychając od siebie zbędne myśli, pewnie się pomyliła. Upewniła się czy drzwi są zamknięte i pomogła mi się ubrać, bo chwilami było to dla mnie niewykonalne.  Zawiązałam sznurówki od swoich conversów i chwilę na nie popatrzyłam. Cody mi je kupił na jedenaste urodziny, wtedy jeszcze wszystko było w porządku. Byłam nawet na niego trochę zła za to, że tak po prostu nas zostawił. Ale tęskniłam za nim coraz bardziej, brakowało mi starszego, który zawsze by mnie obronił. Wyprowadził się po śmierci taty, powiedział mi, że jest mu ciężko i musi odpocząć, ale do tej pory nie odwiedził nas ani razu. Lily pewnie nawet go nie pamiętała, przecież była wtedy malutkim dzieckiem. Spojrzałam na okulary z czarną oprawką, które kupił mi Justin i lekko się uśmiechnęłam. W jednym rogu zauważyłam drobne pęknięcie, ale zignorowała to i nałożyłam je na nos. Zdziwiłam się, bo nigdzie nie było mojej torby, więc spytałam się o to pielęgniarki, a ona powiedziała, że nic tu nie ma. Miałam nadzieję, że Justin ją wziął.
     -Idziemy?-spytała mama, stając w drzwiach wraz z lekarzem. Pokiwałam głową wstając i pościeliłam łóżko.
Wyszłyśmy na dwór i się zaczęło.  Nie czułam się dobrze, ciągle kręciło mi się w głowie więc szłam dosyć powoli.
     -Taka niezdara z ciebie, że nawet z głupich schodów potrafisz się wywalić? W ogóle co ty sobie myślałaś, mała kurwo? Zostawiłaś mnie z tymi bachorami! Nie myśl, że ujdzie ci to na sucho-nienawidziłam sposobu jakim do mnie mówiła. Te wszystkie słowa wypełnione były nienawiścią, a ja potrzebowałam czuć się kochana. Przecież nie zasługiwałam na takie traktowanie, prawda?
     -Odpowiadaj jak do ciebie mówię, gówniaro-warknęła zaciskając dłoń na moim ramieniu, które już i tak było posiniaczone.
     -P-prze-praszam-znów mój głos stał sie niepewny, a ja zaczęłam się jąkać. Bałam się, że zaraz mnie uderzy, a ja nie będę miała siły na bronienie się. Ruszyła szybciej przez co ja byłam w tyle ciągnąc się za mamą mozolnie. Kobieta odwróciła się w moją stronę i podeszła do mnie tak blisko, że mogłam zobaczyć każdy najdrobniejszy szczegół jej twarzy. Wplątała palce w moje włosy przez co jęknęłam boleśnie. Byłam pewna, że gęstość moich włosów tego dnia się zmniejszy.
     -Masz się teraz zachowywać jakby nigdy nic, rozumiesz? Masz być grzeczna, jasne?-spytała przez zaciśnięte zęby, wzmacniając uścisk swojej dłoni. Moje oczy zaszły łzami, ale przytaknęłam głową.
     -Tak, r-rozumiem, p-roszę, t-to boli-wyjąkałam i zacisnęłam powieki z nadzieją, że to jakoś pomoże w zmniejszeniu dawki bólu, którą mi zadawała. Mimo, że wielokrotnie doświadczyłam czegoś okrutniejszego to z tym samopoczuciem nawet szturchnięcie w ramie sprawiało, że cierpiałam.
Justin
     Minęły cztery dni od wypadku Leili, a ona wciąż się nie budziła. Wyganiali mnie ze szpitala za każdym razem gdy była jakaś zjebana cisza nocna. Tego dnia powiedziałem po prostu lekarzowi żeby zadzwonił do mnie gdy szatynka znów zawita wśród żywych.
     Otworzyłem drzwi i wszedłem do domu. Tak naprawdę przez ten cały czas nie rozmawiałem z Jazzy. Gdy wracałem do domu było już późno, a ona spała. Teraz był czas by się nią zająć.
     -Jazmyn-powiedziałem zdejmując buty, ale nikt mi nie odpowiedział.
     -Jazzy?-spytałem wchodząc do salonu, ale tam jej nie było.
     -Jaz!-krzyknąłem wbiegając po schodach.
     -Jazmyn, do cholery!-jęknąłem, pukając do drzwi jej pokoju. Bałem się, że coś sobie zrobiła. Kto wie, co działo się w jej nastoletniej głowie. Nacisnąłem na klamkę i o dziwo drzwi otworzyły się.
     Usłyszałem ciche chlipanie, ale nie wiedziałem skąd ono dobiegało. Nie było jej na łóżku ani fotelu. Pociągnęła nosem jakby chciała się uspokoić, ale jedyne co z tego wyszło to jeszcze głośniejszy płacz. Miejscem, z którego dochodził jej głos okazała się szafa. Zmarszczyłem brwi otwierając drzwiczki mebla. Siedziała skulona w rogu szafy przysłonięta wielkim białym misiem, którego dałem jej na urodziny. Spojrzała na mnie spode łba, przestając na chwilę płakać.
     -Chodź, ślicznotko-powiedziałem, kucając przy niej i wziąłem ją na ręce. Zaczęła się trząść, ściskając moją koszulkę.
     -Cichutko, jestem tutaj, wszystko będzie dobrze, pomogę ci-nigdy nie widziałem jej w takim stanie, zawsze była pogodna i uśmiechnięta. Gdy jej pierwszy chłopak z nią zerwał, nie przejęła się tym zbytnio tylko stwierdziła, że była dla niego za ładna.
     -A-ale ja nie chcę p-omocy, ja nie chcę t-tego dziecka-szepnęła gdy posadziłem ją na łóżku. Schowała twarz w dłonie.
     -Nawet tak nie mów, zobaczysz, że je pokochasz-powiedziałem siadając obok niej.
     -Ale ja go nie chcę, nie rozumiesz? Nienawidzę go!-krzyknęła wyrzucając ręce w powietrze po czym jedną uderzyła w swój brzuch na tyle mocno, że się skuliła.
     -Uspokój się, Jazzy-szepnąłem i odgarnąłem blond kosmyki z jej zapłakanej twarzy.
     -Nie, Justin! Nie! Nie chcę tego głupiego bachora! Nie chcę go i zrobię wszystko, aby się go pozbyć, rozumiesz? Nie chcę tego gnojka!-krzyknęła uderzając pięściami o swój idealnie płaski brzuch.
     -Przestań, idiotko-warknąłem przytrzymując jej nadgarstki. Byłem wściekły, ale nie wiedziałem czy na nią czy na siebie.
     -Nie! To gówno nie ma prawa się urodzić-nawet nie zorientowałem się kiedy moja dłoń wystrzeliła uderzając w jej policzek. Wciągnąłem powietrze podczas gdy ona ze zdziwieniem przyglądała się mojej twarzy. Przytrzymałem ją za ramiona tak, aby patrzyła na mnie.
     -Słuchaj, kretynko. To, że jesteś puszczalska to nie moja wina, ale to dziecko ma prawo do życia i mam nadzieję, że wykorzysta je lepiej niż ty. Nigdy nikomu o tym nie mówiłem, ale ja też byłem wpadką, wiesz? A wiesz co nasza mama chciała zrobić? Chciała poddać się zabiegowi aborcji. Gdyby nie nasza babcia to by mnie tu nie było, a ty nie miałabyś brata. Fajnie, prawda? Ale tobie to pewnie byłoby na rękę, bo jesteś niewdzięczną gówniarą i nic ci nie pasuje-warknąłem nie zastanawiając się nawet nad tym co mówię.
Wyszedłem z pokoju trzaskając drzwiami. Wytarłem dłonią twarz z łez, które po niej spływały i usiadłem na swoim łóżku.
____________________________________________________________________________

               CZYTASZ=KOMENTUJESZ=MOTYWUJESZ

(miejsce na tłumaczenia)
Obliczyłam, że w zeszyłym tygodniu spałam łącznie około 110 godzin :')
A tydzień ma 168 godzin, yaaay!
Niedługo wakacje, kto się cieszy?

PS: Nawet nie wiecie jak jestem na siebie zła o to, że tak rzadko wstawiam rozdziały.

niedziela, 7 czerwca 2015

20.-I need to tell you something.

WAŻNE PYTANIE(?) W NOTATCE POD ROZDZIAŁEM.
Justin
     Wyszedłem z sali gimnastycznej czując jak ktoś klepie mnie po plecach mówiąc, że dobrze grałem. Uśmiechnąłem się nie odwracając głowy w jego stronę. Pot spływał po moim czole sprawiając, że robiło mi się niewyobrażalnie gorąco, otarłem je ręką pozbywając się cieczy. Na lekcjach wychowania fizycznego dawałem z siebie wszystko, uwielbiałem sport, a to, że przez kilka lat nie mogłem go uprawiać sprawiło, że zatęskniłem za radością zwycięstwa i goryczą porażki.
      Kazałem Leili poczekać na mnie w sali. Miałem nadzieję, że się mnie posłuchała. Pomyślałem też, że nie obrazi się na mnie jeżeli wezmę prysznic. Nie chciałem by myślała, że nie dam o higienę, nie mogłem pachnieć odrażająco przy osobie, która mi się podoba, na której mi zależy.
      Wszedłem do kabiny prysznicowej, wcześniej odwieszając ubrania i ręcznik na metalowy wieszaczek. Nałożyłem trochę żelu na dłoń i rozsmarowywałem po całej mojej powierzchni. Miętowy zapach od axe wchłaniał się w moje ciało, które powoli się rozluźniało. Pozwoliłem chłodnej wodzie mnie oblać. Zakręciłem kran i przystąpiłem do wycierania skóry. Kiedy byłem już w pełni suchy przewiązałem ręcznik wokół bioder i nałożyłam na siebie luźną, białą koszulkę z dekoltem wyciętym w literkę "V", w takich czułem się najlepiej. Wsunąłem na siebie bokserki i jeansy, opuszczając je lekko. Ubrałem obuwie, a wychodząc z łazienki spryskałem się dezodorantem.
       Zmierzwiłem moje lekko mokre włosy wchodząc po schodach. Do moich uszu dotarł wysoki dźwięk dziewczęcego głosu, jakby pisk...? Natychmiast spojrzałem w górę spoglądając na źródło dźwięku. Moje oczy rozszerzyły się kilkakrotnie, a ja zacząłem biec. Wszystko działo się jakby w zwolnionym tempie. Przeskakiwałem nawet po cztery schodki, aby tylko znaleźć się przy niej jak najszybciej. Opadłem na kolana tak jak robią to gwiazdy rocka na koncertach, chroniąc ją od uderzenia głową w ostatni marmurowy schodek. Szatynka bezwładnie ułożyła się na moich rękach, a ja czułem, że zaraz się rozpłaczę. 
     -Leila, nie zamykaj oczu, nie zamykaj oczu, słyszysz?-powiedziałem, a żyły na mojej szyi stały się bardziej widoczne. Walczyła z powiekami, które co chwilę zakrywały jej błękitne tęczówki. 
    -Kurwa mać! Słyszysz mnie?! Leila!-krzyknąłem pochylając się nad jej drobnym ciałem. Jakaś blondyna wyciągnęła telefon, prawdopodobnie wybierając numer alarmowy. Jednak nie była taka głupia za jaką ją miałem. Klepnąłem lekko policzek Leili miejąc nadzieję, że się ocknie, ale nadal nie kontaktowała ze światem rzeczywistym. Spojrzałem w bok obdarzając Mike'a oskarżycielskim spojrzeniem, a on siedział jakby przygnębiony na schodach. Chwila.. co? Przygnębiony? Dlaczego chłopak, który zrobił jej to świństwo był smutny, do kurwy nędzy?!
     -Księżniczko, proszę.. nie rób mi tego!-powiedziałem zaciskając zęby by tylko się nie rozpłakać. A wtedy jej powieki przegrały walkę i się zamknęły. Cały czas trząsłem jej ciałem by tylko się obudziła, ale ona dryfowała już w bajkowej krainie. Po raz kolejny byłem świadkiem jak ratownicy kładą ją na nosze i zabierają do karetki. Po raz kolejny byłem świadkiem jej cierpienia.
      Wyszedłem ze szkoły z zamiarem pojechania razem z nimi do szpitala, ale moją uwagę przykuła lekko zgarbiona sylwetka, czająca się by tylko odejść niezauważonym. Od razu rozpoznałem, że to Mike. Szedłem cicho uważając, aby moje adidasy nie wydawały z siebie żadnego dźwięku podczas otarcia o kostkę. Gdy brunet zrobił krok do przodu, ja oplotłem ramię wokół jego szyi, a dłonią drugiej ręki zasłoniłem mu usta. Próbował sie wyrwać, ale nie pozwoliłem mu na to. To śmieszne, że osoba, która prześladuje innych, sama jest słaba.
     -Pożałujesz tego, gnoju-warknąłem zaciskając rękę na jego szyi podczas gdy on próbował się jakoś wydostać, wydobywając z siebie piski jak jakaś dziewczynka. Zaczęło mnie denerwować jego pizdowate zachowanie, więc po prostu puściłem go uprzednio zadając mu uderzenie w brzuch przez co zgiął się w pół.
     -Jeszcze raz wywiniesz taki numer, a obiecuję ci, że twoja mordka będzie mogła stanowić okładkę dla horrorów-prychnąłem w jego stronę, odchodząc. Jedyne o czym marzyłem to to, aby mu mocno wpierdolić, ale musiałem pojechać do tego cholernego szpitala.
     Wsiadłem w samochód, wkładając kluczyki do stacyjki i od razu ruszyłem. Stukałem w kierownice, co jakiś czas spoglądając na deskę rozdzielczą. Minuty na zegarze wskazywały coraz późniejszą godzinę, a ja ciągle stałem w tym pierdolonym korku! Zdenerwowanie obejmowało całe moje ciało, od stóp aż po głowę. Nienawidziłem czekać, a w szczególności w takich momentach. Chciałem znów przytulić jej kruche ciałko do siebie i poczuć jej oddech na swojej skórze spragnionej dotyku. Walnąłem pięściami o kierownice, a następnie przekręciłem ją w lewo przyśpieszając. Wyminąłem sznurek samochodów, ciągnących się przede mną, dociskając gaz do dechy.
      Odetchnąłem głośno, gdy wreszcie zaparkowałem koło szpitala. Po raz kolejny nakłamałem recepcjonistce, by dała mi możliwość zobaczenia Leili. Szatynka leżała na łóżku przykryta białą kołdrą. Jej głowa spoczywała jedynie na płaskiej poduszce. Gdy przychodząc tu pierwszy raz na nią spojrzałem, wyglądała na nieżywą, ale po chwili bacznego przyglądania się jej można było zauważyć  jak jej klatka piersiowa podnosi się delikatnie niczym muśnięcie skrzydłem motyla. Bez przerwy ludzie w biało-niebieskich strojach wchodzili i wychodzili z sali, w której przebywała moja śliczna księżniczka.
     Wierciłem się na tym cholernie niewygodnym, plastikowym krześle, nie wiedząc co ze sobą zrobić. I wtedy sobie coś uświadomiłem. Z mojej twarzy odpłynęły wszystkie ciepłe kolory. Rozejrzałem się nerwowo po korytarzu szukając wzrokiem jakiegoś lekarza, do którego mógłbym się zwrócić z prośbą. Podrapałem się po karku podchodząc do brunetki stojącej blisko sali Leili.
     -Przeprasza, jestem bratem tej pacjentki-powiedziałem. wskazując na dziewczynę z lekkim zdenerwowaniem. Kobieta odwróciła się do mnie podnosząc łuk brwiowy do góry.
     -W czym mogę panu pomóc?-spytała, wkładając długopis w małą kieszonkę na piersi. Nie wiedziałem tak naprawdę co powiedzieć i jakich słów użyć, aby mnie rozumiała.
     -Mogłaby pani.. czy.. proszę nie zawiadamiać jej matki, naszej matki o całym zdarzeniu i o pobycie w szpitalu.-powiedziałem szybko, próbując skłamać, ale nie dobrze wychodziło mi udawanie, że jestem jej bratem.
     -Przepraszam, ale w tym wypadku to konieczne-powiedziała to takim tonem jakby robiła mi na złość. Co miałem zrobić? Przecież jej matka ją zabije. Zaśmiałem się nerwowo.
     -Pierdol się-warknąłem cicho na odchodne.
     -Słucham?-głupia suka, musiała usłyszeć.
     -Powiedziałem "miłego dnia"-krzyknąłem tworząc z palców nawiasy. Uśmiechnąłem się fałszywie w jej stronę na co ona pokręciła głową. Tak naprawdę to nic mi nie zrobiła, ale po prostu po tym całym wypadku byłem strasznie zdenerwowany i dosłownie wszystko wydawało się beznadziejnie wkurwiające.
      Znów usiadłem na tym cholernym krześle wpatrując się w podłogę. Modliłem się o to, aby jej matka jakimś cudem zniknęła z tego świata, wtedy wszystko byłoby prostsze. Mój telefon zagrał melodię, a ja powolnym ruchem wyjąłem go z kieszeni. Jazzy. Uśmiechnąłem się lekko.
   
No one
      Jazmyn wróciła ze szkoły podśpiewując pod nosem. Zupełnie zapomniała o wydarzeniach, które miały miejsce kilka dni temu. Dopiero kiedy na swoim biurku zobaczyła test ciążowy, posmutniała. Tak naprawdę była pewna na sto procent, że nie wpadła, ale nadal trochę się obawiała. Wzięła przedmiot do rąk, uderzając pudełeczkiem o dłoń, odetchnęła cicho i ruszyła do łazienki.
      Zamknęła drzwi na klucz, zaciskając powieki z całej siły, jej dłonie strasznie się trzęsły, można było odnieść wrażenie, że przedmiot zaraz wyślizgnie jej się z rąk. Czytała dokładnie każdą literę, która składała się w słowa, a słowa w zdania na ulotce, jakby chciała uniknąć nadchodzącego momentu. Wyjęła przedmiot z opakowania i spuściła spodnie oraz dolną część bielizny. Usiadła na desce klozetowej, rozkraczając lekko nogi. Nakierowała test ciążowy na strumień moczu, wciąż modląc się o coś, co i tak wiedziała.
     Po kilku sekundach wyciągnęła przedmiot. Położyła go obok umywalki naciągając na siebie ubranie. Gdy już to zrobiła spojrzała na test śmiejąc się głupio. Jedna kreska. Jak w ogóle mogła pomyśleć, że może być w ciąży. Chciała wyrzucić lecz zanim to zrobiła zauważyła, że blada, prawie niewidoczna kreska pojawia się na kawałku plastiku. Pomyślała, że to niemożliwe, ale przyjrzała się uważniej. Niemożliwe stało się możliwe. Uniosła rękę w górę i z całej siły rzuciła przedmiotem o podłogę. Pociągnęła za swoje blond włosy kompletnie nie wiedząc co zrobić. Szybko pobiegła do pokoju i przyniosła kolejny. Ponowiła test, cicho płacząc. To śmieszne, że w szkole zawsze robiła wszystko, aby zaliczyć klasówkę, a gdy przyszedł jeden z ważniejszych sprawdzianów w jej życiu wypierała się go rękami i nogami. Kiedy okazało się, że drugi też wyszedł pozytywny zaczęła płakać niewyobrażalnie głośno. Jej małe piąstki zaczęły uderzać w jej jak narazie płaski brzuch, w którym niedługo miała się pojawić mała istotka. W jej głowie nawet nie przewinęła się myśl o tym, że za kilka miesięcy miała być matką. Zagryzła wargę tak mocno, że krew pojawiła się na jej ustach.
     Chwyciła za telefon, który znajdował się w kieszeni i weszła w kontakty. Przesunęła palcem po ekranie, a spis numerów zmienił się na te najczęściej wybierane. Nie mogła zadzwonić do mamy, bo ta od razu byłaby na nią wściekła, a Jazzy nie miała siły na słuchanie krzyków. Do najlepszej przyjaciółki nie miała takiego zaufania, bo ta była niezłą plotkarą. Ostanią osobą był jej brat. Wciągnęła powietrze nosem, a następnie wypuściła je ustami, aby nieco się uspokoić. Już po dwóch sygnałach odebrał telefon. 
   -Hej skarbie, coś się stało?-spytał słysząc pociągnięcie nosem. Zawsze używał wobec niej pieszczotliwych zwrotów przez co czuła się wyjątkowo. 
    -Justin? J-ja muszę ci coś pow-powiedzieć-wyjąkała zastanawiając się ciągle jak to umiejętnie zrobić. 
     -Jazzy, co się dzieje?-zapytał z przejęciem. Wiedział, że mimo tych wszystkich aktów buntu była kruchą dziewczyną. 
     -Mógłbyś przyjechać do d-domu-spytała z towarzystwem łez moczących jej policzki. 
     -Nie mogę, mała. Muszę pilnować Leili, zepchnięto ją ze schodów. Jak dasz radę to powiedz mi teraz-powiedział mierzwiąc dłonią włosy. Gdyby nie sytuacja jaką miała w domu jego przyjaciółka to pojechałby do siostry, ale bał się, że matka szatynki może coś jej zrobić.
     -J-Jus-stin ja jestem w c-ciąży-wypłakała bezradnie, czekając na reakcje starszego brata.
     -Co?-spytał miejąc nadzieję, że się przesłyszał. 
     -Jestem w ciąży-powtórzyła trochę wyraźniej. Zdenerwowanie opanowało całe jego ciało, nie miał pojęcia co zrobić.
_________________________________________
Skomentuj! <3
JEST TAKA SPRAWA.
OTÓŻ MAM DWA POMYSŁY NA DALSZE WYDARZENIA.
A)DOSYĆ SPOKOJNE ŻYCIE Z CHWILOWYMI ZAWAHANIAMI.

LUB
B)TOTALNA ZMIANA CHARAKTERU JEDNEGO Z BOHATERÓW.
Mam nadzieję, że trochę mi pomożecie i napiszecie co wolicie.
Heej misie! Wiem, że jestem chujowa.
 Przepraszam Was, że nie dodałam tego rozdziału wcześniej tak jak niektórym obiecałam.
Nie chcę się głupio tłumaczyć, bo prawda jest taka, że po prostu mi się nie chciało.
 Szczerze mówiąc ostatnimi czasy nic mi się nie chcę.
Mój stan emocjonalny się pogorszył(wow to brzmi poważnie).
Po prostu... ugh.. ja nawet nie wiem jak mam wytłumaczyć to co czuję.
Pewnie każdy z Was czasami ma tak, że już nie ma nawet trudno wysilać się na mały uśmiech do innych, by tylko ich nie zawieść.
 Przepraszam za zwłokę, mam nadzieję, że nie jesteście źli.
Co jeszcze... Zapraszam na moje nowe opowiadanie na WATTPADZIE. --> First Time
PS:Pozdrowienia jeśli chciało Ci się to przeczytać ;>

sobota, 23 maja 2015

19.-Where are you now that I need you?

Czytasz=Komentujesz=Motywujesz :D
     Justin
     Przetarłem dłonią twarz przemierzając kolejne ulice miasta. Poczułem na mojej kończynie dziwnie wilgotne ciepło. Spojrzałem natychmiastowo na dłoń pokrytą krwią i zmarszczyłem nos. Ten kretyn nieźle mi przyłożył, ale byłem pewny, że jego zranienia po spotkaniach z moją pięścią zostaną na dłużej. Zaśmiałem się krótką skręcając w właściwą ulicę.
     Dziś wypisali Leilę ze szpitala po jej wielokrotnych prośbach. Nie sądziłem, że był to dobry pomysł. Powinna zostać pod opieką specialistów, ale co ja mogłem zrobić? Dokładnie, nic. 
     Chciałem znów zobaczyć szatynkę. Nie widziałem jej zaledwie od czterech godzin, a już mi jej brakowało. Uwielbiałem z nią przebywać. Czułem się przy niej tak pewnie i swobodnie zupełnie jak u boku Caitlin...
     Zadzwoniłem dzwonkiem z nadzieją, że otworzy mi Leila i tak też było. Wyglądała na zaspaną więc nakrzyczałem na siebie w myślach, bo prawdopodobnie ją obudziłem. Podniosła głowę do góry odnajdując moje spojrzenie. Jej usta uformowały się w kółeczko.
     -Jejku, co ci się stało?-spytała podbiegając do mnie. Zaczęła przyglądać się mojej twarzy dotykając ją swoimi małymi paluszkami. Gdy już chciałem jej odpowiadać przerwała mi mówiąc.
     -Chodź, muszę ci to opatrzyć.-złapała mnie za rękę ciągnąc mnie w stronę łazienki. Cieszyłem się, że zaczęła czuć się tu pewnie. Z moich ust wydobył się chichot spowodowany jej opiekuńczością, była cudowna.
     Usiadłem na sedesie spoglądając na to jak rozgląda się po pomieszczeniu odzianym w jasno beżowe kafelki.
     -Człowieku, masz ty tu gdzieś apteczkę?-zaśmiała się łapiąc za swoją głowę, na co wyszczerzyłem się w jej stronę.
     -W górnej szafce po prawej stronie, o tam.-powiedziałem wskazując palcem na mebel ciągle zostając w tym samym miejscu, chociaż wiedziałem, że nie dosięgnie. Podeszła do niej od razu wznosząc się na palce, starała się dotknąć brzegu drewnianej powierzchni, ale za żadne skarby nie mogła tego uczynić. Jęknęła cicho co pobudziło moją wyobraźnie, która znacznie się powiększyła od czasów gdy ją poznałem. Odgarnąłem swoje brudne myśli na bok, po cichu wstając. Podszedłem do dziewczyny gwałtownie łapiąc ją w talii, podnosząc ku górze.
     -Justin, natychmiast mnie postaw!-pisnęła przebierając nogami. Była niewinna i słodka niczym malutka dziewczynka.
     -Najpierw musisz dać mi apteczkę, mała.-uśmiechnąłem się cwaniacko wiedząc, że i tak tego nie widziała. Poprawiłem uścisk na jej talii, którą prawie obejmowałem dłońmi. Musiałem jej pomóc i sprawić, aby była zdrową dziewczyną.
     -Ugh.-westchnęła otwierając szafkę i wyciągając torebeczkę z lekami i opatrunkami.
Opuściłem ją odwracając w swoją stronę. Moje dłonie wciąż spoczywały na jej lekko chłodnym ciele i pod żadnym pozorem nie chciałem ich zdjąć, ale musiałem. Spuściłem swobodnie dłonie wzdłuż mojego ciała i z powrotem usiadłem na muszli klozetowej, czekając na jej poczynania.
     Namoczyła wacik spirytusem i przyłożyła do mojego krwawiącego łuku brwiowego oraz rozciętej wargi. Obmyła moją twarz uśmiechając się. Czułem w jej ruchach, że robiła to jak najdelikatniej mogła, by mnie nie zranić. Moje rany były teraz pokryte białymi plastrami. Wyjęła jakiś krem rozprowadzając go po swoich dłoniach, następnie przejechała nim po moim nosie i policzkach.
     -To złagodzi otarcia.-jej kąciki ust podniosły się ku górze, a jej wzrok odnalazł moje oczy. Przysięgam, że jej niebieskie tęczówki były czymś niesamowitym.
     -Dziękuję, bardzo dobrze to zrobiłaś.-pochwaliłem ją.
     -Wiesz.. lata praktyki. Nie raz musiałam sobie coś opatrzyć.-zaśmiała się bez humoru ukazując przy tym szereg zębów. Natychmiast pożałowałem tego, że to powiedziałem. Moje serce zakuło wyobrażając sobie momenty, w których ktoś ranił moją małą księżniczkę.
     Położyłem dłonie tuż nad jej pośladkami i bez zastanowienia pociągnąłem ją w swoją stronę. Jej krocze znajdowało się dokładnie na moim, ale nie zwróciłem na to uwagi. Widziałem w jej oczach, że była zawstydzona moją bliskością, ale cieszyłem się, że nie uciekła, przekonywała się do mnie.
     Oplotłem ramionami jej ciało, trzymając ją w ciepłym uścisku. Chciałem zapewnić jej bezpieczeństwo, ale wiedziałem, że ją zawiodę.
     Poczułem kilka ciepłych łez na mojej szyi, które już po chwili moczyły moją koszulkę.
     -Nie płacz.-szepnąłem blisko jej ucha, ale jej łkanie tylko się nasilało,
     -Słyszysz? Nie lubię kiedy płaczesz.. Jesteś za śliczna by się smucić.-powiedziałem głośniej czując łzy zbierające się w kącikach moich oczu, które szybko zatrzymałem nie pozwalając im wyjść na światło dzienne. Czasami żałowałem, że byłem taki uczuciowy, były chwile, w których lepiej byłoby dla mnie gdybym był zwykłym dupkiem. Leila wciąż pociągała nosem trzymając się mojej koszulki.
     Przesunąłem dłonie na jej brzuchu zaczynając ją gilgotać, chcąc czy nie chcąc musiała się zaśmiać i tak też zrobiła. Do moich uszu dobiegł cichy chichot, który sprawił, że moje usta rozciągnęły się w szerokim uśmiechu.
     -J-Justin  p-prze-stań!-powiedziała pomiędzy donośnymi falami śmiechu.
     -Dobra, ale masz powiedzieć "Uwielbiam cię, Justin".
     -U-uwie-lbiam c-cię, Ju-Jus-tin!-krzyknęła chcąc się wyrwać z uścisku, który po chwili poluźniłem. Puściłem jej drobne ciało więc teraz siedziała na moich kolanach, a raczej udach, może i kroczu...
     -Nie musiałeś mnie łaskotać, abym ci to powiedziała Justin.-zaśmiała się krótko poprawiając swoją pozycję.
     -Uwielbiam cię, Justin.-uśmiechnąłem się niezręcznie, moje serce biło teraz w strasznie szybkim tempie, a ręce zaczęły się pocić.
     -Zawsze mieć przyjaciela jak ty.-powiedziała nie wiedząc jak bardzo mnie rani. Oplotła ramionami moją szyję, przytulając się do mnie. Tak bardzo chciałem być dla niej kimś więcej. Chciałem ją całować każdego pieprzonego dnia. Przytuliłem ją do siebie tak jakbyśmy mieli się żegnać. Każdy ruch, który wykonywała, każdy uśmiech, który udawała, każdy oddech, który brała był dla mnie czymś wyjątkowym. Wiedziałem, że nie będzie jej łatwo wpuścić mnie do swojego serca, ale musiałem spróbować. Męczyłem się pozostając z nią tylko w przyjaźni.
                                                                                              Leila                                               
     Weszliśmy do szkoły rozmawiając o czymś co nie było zbyt istotne. Zaśmiałam się na to jak Justin poprawił moje nowe okulary. Był naprawdę wspaniały. Weszliśmy po schodach, oczywiście Justin nie pozwolił mi nieść torby więc sam to zrobił, mówiąc mi, że nie mogę się przemęczać.
Podzielili naszą klasę na dwie grupy, a na moje nieszczęście nie trafiliśmy z Justinem do tej samej.
      Pożegnaliśmy się, a ja zniknęłam za drzwiami sali chemicznej podczas gdy szatyn podążył za innymi uczniami w stronę sali gimnastycznej.
***
     Wyszłam z sali jako ostatnia razem z nauczycielką, zbierając powolnie swoje rzeczy. Justin powiedział, abym poczekała na niego w sali, ale niestety pani Green bardzo się spieszyła. Więc musiałam opuścić klasę. Nie czułam się dobrze, strasznie mnie mdliło, ale postanowiłam to zignorować. Stanęłam pod ścianą czekając na przyjaciela, który powinien się tu znaleźć lada moment.
     -Co u ciebie chudzinko?-zarechotał Mike ustawiając się na przeciw mnie. Przez moje ciało przeszedł dreszcz, ale nie ten, który towarzyszył mi w objęciach Justina, tylko ten, którego nie chciałam nigdy czuć. Złapał za mój podbródek ściskając go, byłam pewna, że gdyby go teraz puścił zostały by na nim wyraźne wgłębienia po jego okropnych palcach. Spuściłam głowę w dół przez co otrzymałam mocne uderzenie w policzek zadane z otwartej dłoni.
     -Patrz na mnie jak do ciebie mówię, suko.-warknął, a ja poczułam jak jego ciało się spina.
Nie chciałam go już więcej denerwować. Bałam się go i to cholernie mocno.
     -D-dobrze.-wyjąkałam podnosząc wzrok na jego okropne niebieskie tęczówki wypalające dziurę w mojej głowie. Jedyne o czym marzyłam to to, aby Justin mnie przytulił. Brunet się nie odzywał więc stwierdziłam, że nie ma mi nic do powiedzenia. Zgarbiłam się lekko podchodząc do schodów. Nie wiem czy to przez moje złe samopoczucie czy przez głupotę zapomniałam o tym, że Mike nie odpuszcza.
     -Pozwoliłem ci iść, śmieciu?-szarpnął za moje ramię sprawiając, że całe moje ciało zaczęło boleć.
     -My-myśl-ałam, ż-że..-zaczęłam lecz nie dane było mi dokończyć, chłopak wplątał dłonie w moje włosy przyciągając mnie do siebie. Zdusiłam jęk, który chciał wydostać się na światło dzienne i zastąpiłam go łzami, który wypłynęły z moich oczu.
     -Zamknij się.-syknął przenosząc dłoń na moją szyję, który po chwili lekko ścisnął, a potem robił to coraz mocniej. Czułam jak coraz bardziej zaczyna brakować mi powietrza, z całych sił próbowałam zdjąć jego ręce, ale nie mogłam. Wokół nas zgromadziło się wielu uczniów, ale nigdzie nie mogłam ujrzeć Justina. Czy naprawdę to, że ktoś mnie dusił było takie zabawne? Czy oni nie rozumieli, że może mnie zabić? Próbowałam złapać trochę powietrza, ale było to nie możliwe. Gdzie on jest gdy go potrzebuję?-pomyślałam. Zaśmiał się puszczając moje ciało, które swobodnie opadło na podłogę z niewielkim hukiem. Załkałam cicho podnosząc się.
     -P-pro-szę z-zostaw m-mnie.-jęknęłam poprawiając pasek torby na ramieniu.
Brałam szybko kolejne hausty powietrza nie mogąc zrobić nic innego. Spojrzał na mnie ostatni raz po czym prychnął i on jak i jego koledzy trącił mnie ramieniem, a wtedy przypomniałam sobie, że stoję na szczycie kamiennych schodów. Zachwiałam się próbując złapać barierki, ale nie mogłam jej dosięgnąć. Odruchowo założyłam ręce wokół szyi i głowy. Zaczęłam spadać, a moje ciało obijało się o kolejne schody.
_______________________________________________________________________________

Okeej, misie! Więc postanowiłam, że wstawię ten rozdział już dzisiaj :)
Wiem, że nie jest zbyt długi, ale mam nadzieję, że się Wam spodobał.
*fangirling*, bo teledysk do Where Are U Now jhjhkjnhjkjn *o*